Bakarım önce: Lâflarının altı dolu mu? Şişindiği kadar var mı?
Belli bir özelliğinden ötürü sürekli övgü alan boş kafalı biriyse çok yaklaşmam. Niye uğraşayım? Annesi pışpışlamış, abaza tayfa pışpışlamış filan.
Egosundan beslenen ve bir hedefe odaklanmış, neticesinde pozitif bir netice alacak biriyse görmezden gelirim. Şakalaşırım ama kendimi açmam.
Başarıları neticesinde şımarmış biriyse, doğru planlar yapmış ve mücadelesini istikrarlı bir şekilde vermiş... Görmezden gelirim. Zaten eninde sonunda durulur. Bu adama karşı ciddi olurum.
Narsist biriyse yanıma yöreme yaklaştırmam.
Egolu insanlar hep olmuş ve olacaktır. Ego, sosyal ilişkilerdeki samimiyeti bitiren bir etken olarak kişiyi yalnızlaştırır. Menfaati için etrafında dönen yalakalardan öte bir destek bulması zor kişilerdir. Yalakalarda hep olur. Düştüğünde ise yanında kimse kalmayabilir.
Egolu biri iyi biri de olabilir. İnsanlara yardım eder etmeye ama bunu bir şova çevirebilir. Birinin hayatını değiştirir ama gözüne sokabilir falan. O da artık bedavacının cezasıdır.
Ego yapmayı hiç sevmem o yüzden egolu insanlardan da nefret ederim. Sanki ölümsüzlüğü bulmuşlar gibi gezen egolulardan nefret ediyorum gerçi bulsalarda fark etmez umurumda olmazlar yani
Anlaşılır aslında… ben susarım, o zaten kendine hayran hayran konuşur, tek kişilik tiyatro gibi akar gider. Bir noktadan sonra da ben seyirci olmayı bırakır giderim 😄
Belli ki bu tiplerden bayağı bıkmışsın 😅 O fotoğraf da durumu özetlemiş zaten. Ben açıkçası aşırı egolu, sürekli ezmeye çalışan biriyle uzun vadede asla anlaşamam. 🚫 Bir süre idare edersin ama saygı yoksa ilişkinin hiçbir türlüsü sağlıklı olmuyor. Mesafemi koyup iletişimi minimuma indiririm, huzurum daha değerli. 💆♀️✨
Anlaşmak demeyelim de, 'idare edebiliyorum' diyelim. Egolu birinin aslında içten içe bir onaylanma ihtiyacı duyduğunu bildiğim için söylediklerini kişisel algılamıyorum. Ama egosu, karşısındakine saygısızlık boyutuna ulaştığı noktada benim için o iletişim orada biter. Mesafe en iyi çözüm. 🙂