Gelecek kaygısı taşıyor musunuz?

Evet, zaman zaman insanın omzuna çöken bir gölge gibi hissediyorum onu. Ama bu karanlık, her şeyi karartan bir umutsuzluk değil.
Geleceğe dair tek bir kesin planım yok; çünkü hayatın en çok, planları bozarken kendini gösterdiğini öğrendim. Ama içimde bir yerlerde, tamamen kaybolmadığını bildiğim bir yön duygusu var. Bazen puslu, bazen net… ama hep orada. Karamsarlıkla umut arasında gidip geliyorum. Belki de insan olmanın en gerçek hâli bu: ne tamamen ışıkta ne tamamen karanlıkta olmak. Ve yine de inanıyorum; her yeni gün, yarım kalmış ihtimallerin içinden bir ihtimali gerçeğe dönüştürebilir.

Akışana bıraktım herşeyi nasipte ne varsa onu yaşıyoruz