İlişkilerde asıl mesele pay mı payda mı, yoksa kesri nasıl sadeleştirdiğimiz mi?

İnsanı ve insan ilişkilerini matematiksel bir dille anlatmak istersem nasıl olurdu diye denemek istiyorum.

İlk seçimim kesirler ve kesişen yollar olsun

3/4 Pay paydadan küçük.

Bir taraf diğerinden “az” gibi.

• Bu bazen hayranlık ilişkisi olur, biri daha olgun ya da daha bilgili diğeri onun bilgisine, zekâsına kapılır ve öğrenen tarafta olur.

Ama bu kötü değil, doğru kurulursa gelişim sağlayabilir...

Payın küçük olması, değerin de (bir-den) uzaklaşması demek..

Etkili bir ilişki ama vade kısa...

4/2 Pay büyük, ben daha fazlayım hissi.

Eğer bu dengeye oturmazsa, ilişki bölünür… sonuç 2 çıkar ama geride kalan şey eşitlik değil, çözülmüşlük olur...

Bu da ilişkilerde alacak borçlu ilişkisine örnek olabilir..

Bir tarafın daha çok çabaladığı ve ilişkiyi ayakta tutmaya çalıştığı, içten içe kendini alacaklı gördüğü türdendir.

• Hep (bir+den) uzaklaşma vardır tıpkı alacaklı (seni) görünce kaçan borçlu kankan gibi:))

4/4 Eşitlik. Her şey dengede gibi görünür...

Buradaki tuzak şu, bire sadeleşir.

Yani iki kişi biz olurken, bireyler silinebilir!!

Fazla birleşme de öz kimliği eritebilir, dikkat etmek gerekir.

İlişkilerde değer, kesrin büyüklüğünde değil, sadeleşme biçiminde saklıdır diyebilir miyim?

Diyebilirim, neden, çünkü soru benim, keyif benim:))

Bazı ilişkiler sadeleşince anlam kazanır
Bazıları sadeleşince yok olur...

Pokerde de bir kural vardır her zaman büyük olan kazanmaz!

Bazen As, As sinek ikiliye bile boyun eğer...

Evet, sözü siz değerli KS halkına bırakıyorum, içeriği zenginleştirip, kafamın içinde yeni pencere açarsanız o pencerenin önündeki minik kuşu da içeri alabiliriz:))