Yaşamınızda çok acı çekip ölmeyi hayal ettiğiniz ve planladığınız oldu mu?

Evet bu sene kışın.Yurttaydım yalnızdım kendimi çook yalnız hissediyordum.Konuşacak derdimi paylaşacak bir insan yoktu.Şimdi ble hatırladım içim kötü oldu.Kimsenin beni sevmediğini,çok değersiz olduğumu,çok çirkin olduğumu düşünüyordum.Yurtta hiç arkadaşım yoktu halimi hatrımı soran kimse.Annem,babam bile bein aramıyordu ararsam ben onları arıyordum.Bir seferinde kendimi sıktım babam bir haftayı geçti beni aramadı aramasaydım belki de aramayacaklardı siz beni hiç düşünmüyor musunuz dedim istediğin kadar ağla istersen yurdun en son katına çık kendini at umrumda değil dedi sadece beni düşünmüyor musunuz demiştim oysaki insanlardan bieşy beklersen çok üzülürsün bu annen baban olsa bile kafamdan planlar yapıyordum sonuçta yurt toplu yaşanılan bir yer insanları rahatsız etmek istemezdim kafamdan planlar yapmaya başladım yurdun en üst katına çıkıp bileklerimi kesmek ilaç içmek ama hepsinden döndüm Alalh bi daha öyle bunalımlar yaşatmasın şimd ne manyakmışım diyorum ama insan öyle bunladığında aklına böyle kötü şeyler gelmiyor değil.

ben lise dönemindeydim tam ergenlik yaşları annemle kavga etmiştim ve kendimi öldüreceğim diye ağlamıştım. aslında intiharı hiç düşünmedim ama korkutmak istedim :) elime bir jilet aldım ama hiç birşey yapmadım dedim ya tehdit:) eee tabi yeni genç olmuşuz ya annem ve babam çok korktu o gece beni aralarına alıp uyudular :) lavobaya gitmek için kalktığımda bile ikisi birden gözlerini açıp beni takip ediyordu. aslında bu çok hoşuma gitmişti. sanırım bir daha düşünsem kesin ölürüm pisi pisine:) çünkü pek itimat etmezler bu konuda :))