Gerçekten görmezden gelmek ve gelinmek en büyük ceza mi?

Görmezden gelmek, bir insanın adını hayattan silmek değildir sadece; onu, hatıraların bile uğramadığı bir kıyıya bırakmaktır. Orada ne bir ses yankılanır ne de bir bakışın izi kalır. Sanki hiç yaşanmamış gibi, sanki hiç var olmamış gibi…Görmezden gelinmek ise daha derin, daha içli bir kırılıştır. İnsan, bir başkasının gözünde yok olduğunda, kendi varlığından da şüphe etmeye başlar. Kalbi, kapısı hiç çalınmayan bir ev gibi zamanla kendine kapanır. İçeride bir hayat vardır hâlâ, ama kimse bilmez, kimse görmez. Belki ceza bile değildir; çünkü cezalar bir gün biter. Oysa yok sayılmak, zamana karışan bir eksikliktir. Ne tam bir acıdır ne de tam bir yokluk… İkisi arasında, adı konmamış bir boşluk. İnsan, kendini en çok başkasının gözünde görür. Bir bakışla var olur, bir suskunlukla silinir. Ama yine de, en karanlık anında bile insanın içinde sönmeyen bir şey vardır: Kendi tanıklığı. Kimse görmese de, kimse duymasa da… insan, kendi varlığının şahididir. Belki de bu yüzden, görmezden gelinmek en büyük ceza değilen sessiz sınavdır. Ve bazıları o sessizlikte kaybolur, bazılarıysa ilk kez orada kendini bulur.

Bizim kültürümüzde (çerkes) eskiden halis cezası olmazmış. Suçlu bulunan kişi toplumdan aforoz edilir herkes kendisine sırt dönermiş. Düşününce çok büyük bir ceza. Şimdi cinayet işlesen arkanda duruyor herkes