Geçmişte pişman olduğun bir şey var mı?

İlk sevgilimle ayrıldıktan sonra onu aslında sevmediğimi ve bir hayali sevdiğimi fark ettim. O koymuştu. Ondan sonra bir kız beni iki kişiyle aldattı. Sonra ben bu işin peşine düştüm çocukları tehtid ettim falan. Kız bana kaldı ve aşık oldu. Kızı terk ettim. O zaman da içimden bir şeylerin koptuğunu hissetmiştim. Güçlü olmak, gururlu olmak filan önemli hale geldi orada da aşk yoktu. Üniversitede bir kız benden hoşlandı. Memurdu filan. Temiz de bir kızdı. Ben de ondan hoşlanıyordum ama aile durumları öyle kötüydü ki başlamadan bitti. O da beni hırpaladı. Çünkü çaresiz hissettirdi. Ondan sonra İstanbul'a geldiğim de bir kızla tanıştım. F.. b.. modeli bir ilişkiye başladık. Kız beni seviyordu ama bende duygu yoktu. Hani üniversitedeki kızla evlenemeyeceğim için birlikte olmayan ben, bu kız bana aşık olduğu halde boş boş ümit verdim. Dokuz ay boyunca hiç hesap ödetmedi, otuz tane düğüne gittik, bana duygusal olarak kendini hiç açmadı ama herhalde durumun da farkındaydı. Çünkü ayrıldığımızda bir damla acı hissetmedim. Aklıma geldi, cinselliği aradım filan ama öyle keskin derin bir acı yoktu. Sonra hayat telaşı başladı. Nefret ettim. Sağda solda sürünmekten, az kazanmaktan... Eziyet geldi her şey. İşkolik oldum. Hayatımı kurdum şu an ihtiyacım olan her şeye sahibim. Ve pişman olduğum şey, ihtiyaçlarım için çalışmaktan kaçıp onun bunun hayatımı güzelleştireceğini düşünerek, kendimi kandırmak oldu. Bunu şu an anlayabiliyorum. Boş boş zaman öldürmüşüz.