Günümüzde, ahlak kavramı ne kadar önemseniyor sizce ?

Ahlak, bugün insanlığın elinde taşıdığı görünmez bir kandil gibidir; rüzgârın sert estiği bu çağda kimi zaman sönmeye yüz tutar, kimi zaman da birinin içten bir nefesiyle yeniden titreyerek yanar. Zaman değişti; sokaklar kalabalıklaştı ama vicdanın sesi inceldi. İnsan, kendi iç sesini duyamayacak kadar dış dünyanın gürültüsüne karıştı. Eskiden bir suskunlukla anlaşılan doğrular, şimdi uzun cümlelerle savunulmak zorunda. Oysa bazı hakikatler, anlatıldıkça değil, yaşandıkça ağırlık kazanır. Ahlak artık bir “ortak zemin” olmaktan çok, kişisel bir ıssızlıkta verilen kararların toplamı gibi. Her birey, kendi iç mahkemesinde hem yargıç hem sanık. Ve en çetin duruşmalar, kalabalıkların önünde değil, gecenin kimseyi aldatmayan sessizliğinde görülüyor.
Belki de çağımızın en büyük paradoksu şudur: Her şey görünür hale gelirken, insanın içi giderek görünmezleşiyor. Ve ahlak… tam da bu görünmezliğin içinde, ya kök salıyor ya da sessizce kuruyor. Yine de insanın içinde, bütün bu karmaşanın ortasında, ince bir ihtimal kalıyor: Bir karar anında, kimsenin görmediği yerde bile doğruyu seçebilme ihtimali. İşte ahlak, belki de hâlâ sadece budur.