Sevgi mi ağır basar, karakter mi?

İkisi birbirini tamamlıyor. Biraz uzun anlatacağım ama ne demek istediğim anlaşılır 😄

Şöyle; Sevgi çoğu zaman daha güçlü gibi hissedilir çünkü insanı harekete geçirir, sabrettirir, affettirir, hatta bazen normalde asla kabul etmeyeceği şeyleri bile görmezden gelmesine neden olur. Birini gerçekten sevdiğinde onun için çabalamak, alttan almak, anlamaya çalışmak çok doğal gelir. Bu yüzden insanın ilk cevabı sevgi olur çünkü his olarak daha yoğun ve sürükleyicidir. Ama işin asıl ve belirleyici kısmı karakterdir. Çünkü karakter, o sevginin nasıl yaşanacağını belirler. Yani sen ne kadar seversen sev, eğer karakterin güçlü değilse kendinden ödün vermeye başlarsın, sınırlarını silersin ve bir noktadan sonra sevgi seni beslemek yerine tüketmeye başlar. Karakter dediğimiz şey tam olarak burada devreye girer. Yani neyi kabul edip neyi etmeyeceğini, ne zaman durman gerektiğini, ne zaman ‘bu bana iyi gelmiyor’ diyebileceğini belirler. Sağlıklı bir dengede aslında sevgi ve karakter karşı karşıya gelmez, birbirini tamamlar.

Zamanla şunu anlıyorsun, sevgi karın doyurmuyor, karakter ise güven veriyor. Güvenin olmadığı yerde sevgi zaten sadece bir alışkanlık meselesi, karakteri oturan insanın sevgisi de daha olgun ve daha sarsılmaz olur.