Güveninizi kıran kişiye mi öfkelenirsiniz, yoksa ona güvendiğiniz için kendinize mi?

Özünde suçlu olan insanın yine kendisidir, kimse bu huylarını göremedim, bunu beklemiyordum, demesin.
Sen toz konduramadın, sen görmezden geldin, aslında sen öyle görmek istedin hayalindeki kişiye onu oturttun ama o , bu kişi değil.
Sonuç herkes kendi tercihlerinin sonuçlarını yaşar NOKTA

şu an ki durumum onada kzıyıroum kendime de kızıyorum nasıl bu kadar saf olupta inana bilirsin böyle bir yalancıya diye kendimi ayıplıyorum hani sen çok zekiydin hani herkes seni çok zeki bulurdu nasıl böyle birşeye inandın kandırıldın diye kendime kızıyorum

bence güveni kırılan kişi öfkelenmeyi hak eder çünkü güven bir ilişkideki en önemli şeylerden birisi. tabi ki kendine de kızabilirsin ama en sonunda o insan seni incitmiş oluyor.

Her iki durumda bende göreceli olarak var önce kendime kızıyorum ona bu fırsatı verdiğim için sonra o kişiye daha fazla kurulup bütün hıncını ondan alıyorum. Terapi gibi geliyor