Maddiyat ruhu özgürlükten mahrum bırakıp yeni muhafazakarlığa mı zincirler?

Maddiyat tek başına bir zincir değildir ancak "kaybetme korkusu" ve "daha fazlasına sahip olma hırsı" yani açgözlülük ile birleştiğinde, insanı statükoyu savunmaya, yani bir nevi yeni muhafazakarlığa mahkum edebilir. Ruhun özgürlüğü, sahip olduklarının ona değil, onun sahip olduklarına hükmettiği noktada başlar.

Maddiyatın büyüttüğü arzular, insanın ruhunu görünmez zincirlerle sarar; altın gibi parlayan ama ağırlığıyla adımı yavaşlatan bağlar… Özgürlük sandığımız şey, bazen yalnızca sahip olduklarımızın bekçiliğine dönüşür. İnsan, biriktirdikçe hafiflediğini değil, aksine çoğaldıkça çoğalan yüklerin altında eğildiğini fark eder. Ve işte o noktada yeni bir muhafazakârlık doğar: Kutsal olan artık değerler değil, değer biçilenlerdir. Ruh, uçmak isterken kasa kapaklarının gıcırtısına kulak kesilir; kalp, sınırsızlığı düşlerken sınırlarını kendi elleriyle çizer. Özgürlük, rüzgâr gibi olmayı gerektirir dokunmadan geçmeyi, sahip olmadan sevmeyi. Maddiyat ise toprağa çiviler insanı; kök salmak değil, köklenmiş sanarak yerinden kımıldayamamaktır.

Materyalist düşünme hiçbir zaman mutlu etmeyecektir çünkü daima fazlasına sahip olan insanlar olacaktır. Hayatını hep maddiyat üzerine yaşayan insanlar madden çok şey sahibi olsalar da birçoğu hayatı kaçırıp çok şeyden de fakir kalmakta.