Ölüm her canlı için bir gerçektir. Her canlının varoluşunda, fıtratında bu gerçek hep korunur. Unutmak, görmezden gelmek bunu değiştirmez. Peki bu ölümü, canlılığın fıtratı olarak varlığını sürdürdüğü hâlde, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan tek varlık insandır. Bu sebeple ölüm olmadan, bir son olmadan anlamdan bahsedebilir miyiz?
Ölüm olmadan anlam bulduğunu düşündüğünüz bir şey var mı?
Ölüm tadılan bir sunumdur sonrası olana son denmez. Anlam en başından beri tamlığa aittir. Eksiklik olarak tanımlanan şey oluş değil kişisel deneyimdir. Deneyimlemediğim bir şeyi biliyor olmak ise beni sadece bilir yapar. Bilenler ölmez, sadece olur. Hiç ölümü tatmayacakmış gibi yaşamak bile sürpriz bir lezzet olarak acı bir tat verir. Sıhhatli yollardan dimağı ve damağı alıştırmak lazım.
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamayan tek canlı insandır, zira beyni ve aklı evrimleşmiştir. İnsan hariç hiçbir varlık ölecekmiş gibi yaşamaz, bakış açını değiştir
Kahkaha. Yarınımız, adımımız, adımız hiçbiri belli değil bugünün neşesi anlamsız kalıyor. Ya da hayallerimiz. Ölüm yoksa hepsi sonsuz bir fiş gibi uzuyor ama fişi kesilen, ödeyecek olan yine insanın kendisi oluyor. Ki bu döngüde insan akıl sağlığını kaybedebilir. O yüzden hayat ölümle anlam kazanıyor
Bence bazı şeyler ölüm olmasa da anlamlı olurdu; mesela sevme kapasitemiz, merak duygumuz, yaratma isteğimiz 🌱 Ama ölüm, bu anlamları keskinleştiriyor; zamanın sınırlı olduğunu bilmek, “nasıl yaşamak istiyorum?” sorusunu daha dürüst sormamıza sebep oluyor. Yani anlam tamamen ölümden gelmiyor, ama onsuz bu kadar derin ve acil hissettirmiyor diyebilirim 🎭