Amacı olmayan bir hayat insanı nereye sürükler, hayattaki gerçek amacımız ne olmalı?

Amacı olmayan bir hayat, yönsüz bir denizde sürüklenen bir gemi gibidir. Rüzgâr eser, dalgalar kabarır, zaman geçer; fakat varılan bir liman olmaz. İnsan da böyle bir hayatın içinde, günlerini doldurur ama içini dolduramaz. Dışarıdan bakıldığında yaşam devam eder; fakat içeride, sessiz bir eksiklik büyür. Ne tam bir tatmin vardır ne de gerçek bir huzur.
Oysa insan dediğimiz varlık, anlam arayan bir yolcudur. Sadece yaşamak değil, yaşadığını hissedebilmek ister. Bir amacı olduğunda, attığı adımların ağırlığı değişir. Aynı yollar yürünür, aynı günler yaşanır belki ama içlerinde bir yön, bir niyet, bir anlam taşır. Amaç, hayatı büyüten bir şeydir; onu sıradanlıktan çekip çıkaran, insanın kendi varlığıyla bağ kurmasını sağlayan görünmez bir iptir. Herkes kendine bir amaç edinir mi? Belki hayır. Bazıları hiç durup düşünmez; bazıları düşünür ama bulamaz; bazıları ise bulduğunu zanneder ama zamanla onun kendisine ait olmadığını fark eder. Ama bu, insanın amaçsız kalmaya mahkûm olduğu anlamına gelmez. Amaç, çoğu zaman hazır bulunmaz; aranır, inşa edilir, bazen de kaybolup yeniden bulunur. Geçmişe dönüp “boşa geçti” demek ağırdır, evet. Ama o yıllar, farkındalığın eşiğine getiren basamaklar da olabilir. İnsan bazen ancak geriye bakınca uyanır. Ve o uyanış, gecikmiş değil; aksine tam zamanında gelmiş bir başlangıçtır. Amacı olmayan bir hayat, insanı alışkanlıkların uyuşukluğuna, günlerin birbirine karıştığı silik bir zamana sürükler. Ama bir amaç, ne kadar küçük olursa olsun, insanı kendi hayatının öznesi yapar. Çünkü mesele büyük şeyler başarmak değil; anlamlı bir şeyin peşinden yürüyebilmektir. Belki de asıl amaç, tek ve kesin bir hedef bulmak değildir. Belki amaç, insanın kendini tanıması, değerlerini keşfetmesi ve onları yaşayabileceği bir yol kurmasıdır. Ve o yol, yüründükçe şekillenir. Şimdi fark etmiş olman, geçmişin yükünden çok geleceğin kapısını gösteriyor. Çünkü insan, ne zaman uyanırsa, hayat tam o anda başlar.