Her yerde Her Neden Zorbalığa Uğruyorum?

Direksiyon sınavından kaldım bu pazar iki zorunlu ders için gideceğim inan görmek bile istemiyorum. Hocamında bu bana tavirlarını görmesini istemiyorum.

12 Nisan sınav

İnanın takmak istemiyorum. Ama zoruma gidiyor. Biri de değil orada kursumda ki insanlar bu şekildr yaklaşıyor daha önce konusmadigim insanlar beni taniyor ilk gittiğimde ona şok oldum zaten nerden taniyorsunuz dedim alninda yaziyor ismin dedi boyle dalga gecer gibiler benmi yanlis okuyorum insanlari sesim guzel diye mi takiliyorlar ama bu zoruma gitti. Bilmiyorum her yerde bu şekilde karsilanmaktan ozguvenim gittikce kayboluyor

Bilmiyorum cok uzgun hissettiriyor butun bunlar. Oraya tekrar gidecek olmayi bilmem 3 kere de olsa. Tekrar ayni sozleri duymaktan korkuyorum. Of.

Hassas bir dönemdeyim ama hep bu durumu yaşıyorum tanıyıp tanımadığım insanlar. Oturup bir saat bile vaktim olmadigi insan bu sekilde bir guc bulmasi benim bir eksikligimden mi ozguvensizligimden mi anlam veremiyorum nasil sinir koyacagimi bilemedim

İçli içli ağlıyorum anlam veremiyorum bu duruma. Anneme de anlatmadım bu durumu. Bilmiyorum neyim eksik mutsuzluk butun hücreme işledi artık üst üste hersey beni boğuyor

27 yasindayim

Yeterince bakımli ve iyi giyinimliyim. O insanlarla iki sohbetim olmadan bana bu şekilde davranmaya başladılar. Saygı görülmüyorum

İşsizim şu an iş arıyorum. bir taraftan aile stresi işsizlik bir taraftan bu tür insanların zorbalığı saygı görmemek bilmiyorum yaşamak ağır geliyor. Travmalarım hassaslaştırdı mı bilmiyorum ama bu söylenenler ağır geliyor. Takılmaları bu şekilde saygı görmemek. Bende saygı görmek isterdim ciddi konuşabilmek. Bir daha göreceğim o insanları ve özgüvenım düştü ne denir bilmiyorum. Böyle konuşabilecek kadar ne zaman samimiyetimiz oldu seninle gibi bir tavırla gitsem gereksiz bir gerginlik olucak ve yani anlam veremiyorum insanlara

Gideceğim eğitim yetine kantinin orada duruyorlar zaten. Bir laf atcaklar gittiğimde kaldım bir de direksiyondan.