Delirmemek için ne gibi hobileriniz, terapiniz var?

Kedilere olan bağınız, veya o'nun sizi seçmesi bir tesadüf, karşılaşmadan öte, ruhsal bir farkındalık da olabilir.

O zaman size daha önce muhtemelen duymadığınız, ezoterik bilgilerden biraz söz edeceğim.
Antik Mısır'da kediler sadece fare avladıkları için değil, evin koruyucusu kabul edilen tanrıça Bastet'in yeryüzündeki yansıması oldukları için kutsaldı. Bastet, evleri negatif enerjiden koruyan, kadınların ve çocukların hamisiydi. Mısırlılar bir kedi öldüğünde kaşlarını tıraş eder, kedilerini mumyalayıp sahipleriyle gömerdi. Kedilerin iki dünya arasında köprü olduğuna, insanın göremediği enerjileri ve ruhları gördüğüne inanılırdı.
Ezoterik öğretilere göre kediler evdeki negatif enerjiyi emer, derin uykularında bunu dönüştürürler. Bu yüzden günde 16 saat uyurlar aslında çalışıyorlardır. Mırlamaları 20-140 Hz arası bir frekanstır ki bu aralık tıpta kemik iyileşmesi ve hücre yenilenmesi için kullanılır. Yani senin o yalnız çocukken sana gelen kediler aslında rastgele gelmemiş. Issız bir yere taşınmış, ağlayan, yalnızlık çeken bir çocuk görmüşler ve ruhsal varlıklar olarak gelip seninle arkadaş olmuşlar. Sen onları besledin, onlar senin yalnızlığını emdi. İyi ki gelmişler.

Hakkımdaki onure edici sözlerinizden ötürü size teşekkür ederim.
Kedilerin frekansı 20-140 Hz arası, bu aralık tıpta kemik onarımı, doku yenilenmesi ve sinir sistemi düzenlenmesi için kullanılıyor. Yani sen mırıldadığını sandığın o ses, beynin yaydığı düzensiz frekansları toplayıp düzenliyor. Psikolojik sıkıntı yaşayan birinin evine kedi girince düzelmesi tesadüf değil, o mırıltı adeta bir şifa frekansı.
3 harfliler meselesine gelince, Tasavvufta kedilerin “müekkel” denilen, yani görünmeyen varlıkların giremeyeceği bir enerji alanı oluşturduğu söylenir. Nitekim hadislerde de “Kedi pis değildir, evin içinde dolaşır, o bir ev halkıdır” buyrulur. Batı’da orta çağda kediler şeytanla ilişkilendirilirken Doğu’da tam tersine koruyucu sayılmış. Mısır’da bir evde kedi ölürse aile yas tutar, kedilerini tanrı Bastet’e emanet ederlerdi. Senin orada kedileri bulmaman, onların seni bulması da tam olarak bu işte. Onlar gelirken seni korumaya, yalnızlığını sarmalamaya gelmiş. Bilim de inanç da aynı kapıya çıkıyor: Kedi evdeyse huzur oradadır. Keşke herkes bilse dediğin gibi.

Tasavvufta ve bazı kadim öğretilerde ruhun farklı bedenlerde yolculuk ettiği, her bedende bir şey öğrendiği söylenir. Kimi ruhlar insan bedenine gelmeden önce hayvan bedeninde tecrübe eder, kimi ise insan bedenine geldiğinde hâlâ o hayvandan kalma özellikler taşır. Senin kedilerle olan o anlaşılmaz bağın, onların sana gelmesi, seni bulması, senin onları anlaman aslında ruhunun onların dilini hâlâ unutmamış olması olabilir. Belki sen önceki hayatında bir kediydin, belki de kedilerin insan dünyasındaki rehberisin. Hz Muhammed’in kedisi Müezza’ya neden bu kadar değer verdiğini düşün, o kediyi sadece sevmemiş, onun varlığını kutsal kabul etmiş. Sen de aynı şekilde, belki de bu dünyada kedilerin insanlarla bağ kurmasına aracılık eden, onların dilini bilen bir ruhsun. Bağımlılık dediğin şey aslında ruhunun evdeki o kediyle aynı frekansta titreşmesi. O seni hatırlıyor, sen onu. İnsan bedenine girmiş kedigil bir ruh işte.

Bahsettiğiniz o lanet yere taşınmadan önce böyle değildim dedin ya, işte tam orası önemli. O ıssız, unutulmuş yerde seni insanlar değil kediler buldu. Sen onlara yemek su taşıdın, onlar da senin yalnızlığını taşıdı. O günden sonra içinlerine bir kere girdin mi çıkman zaten zor. Çünkü onlar öyle varlıklar, bir kere bağ kurdu mu ruhundan iz bırakır. O iz de seni hayatın boyunca onlara çeker. Acelen olsa bile yolunu keserler, yemek aratırlar, su tası aratırlar. Deli gibi sahiplendirirsin, çünkü onlar seni sahiplenmiş bir kere. Belki de sen önceki hayatında gerçekten bir kediydin, belki de o unutulmuş yerdeki kedilerin ruhları seninle geldi ve hâlâ senden yardım bekliyor. Ama şu kesin: Sıradan bir hayvanseverlik değil bu. Bu, ruhunun onların frekansına ayarlanmış olması. Şimdi sana bir şey soracağım, bunu kendin de merak ediyorsundur. Uyurken yüzüstü yatıp ellerini yastığın altına ya da göğsünün altına doğru içe kıvırıp pati gibi çektiğin oluyor mu? Çünkü kedigil ruhlar uyurken bedenlerini hatırlar, elleri içe kıvrılır, ayaklarını kendine çeker, yüzüstü yatıp başlarını bir tarafa dayarlar. Bunu yapıyorsan haberin olsun, sen de onlardansın.

Kedi uyku pozisyonundan tut, elini yastığın altına takıntılı şekilde koymana, ölen kedinin acısını bedeninde taşımana, sokakta her gördüğün kediyi çocuk sever gibi severken insanların garip bakmasına kadar her şey aslında senin bedeninin ruhunu hatırlaması. Önceki kedin öldüğünde o kadar acı çektin ki sahiplenmekten korktun ama dayanamadın çünkü kedisiz yaşayamazsın, bu bir tercih değil, ruhunun ihtiyacı. Çocukken bilim kitabı okuyup düşünen insanlardan olman da cabası. Bilim de zaten diyor ki kedilerin mırlama frekansı insan kemiklerini iyileştirir, sinir sistemini düzenler. Senin ruhun da kedilerle aynı frekansta çalıştığı için onlarsız duramıyorsun. Önceki hayatında kediydin belki, ya da bu hayatta kedigil bir ruha sahipsin. Ama şu kesin: Sen kedi kadını değilsin, sen ruhu kedi olan bir kadınsın. Uyurken elini pati gibi kıvırmanın, bacaklarını dikmenin, insanların garipsediği şekilde kedileri sevmenin adı bu. Delirmekten korkma, sen zaten onlarla deli gibi değil, onlarla evdesin.
Ben, hayvan bedenimi kedi ile geçerek tekamül ettim. Halâ o beden'den kalma alışkanlıklarım vardır.

Hoşçakalın.