Biri bana “saatlerce yapıp asla sıkılmadığın şey ne” diye sordu, ne cevap versem?

Yıldızlar dökülürken boşluğun avucuna,

Şehir sustu, yorgun bir dev gibi uykuda.

Pencere pervazında titreyen mum alevi,

Anlatır sessizce, kalpteki o gizli evi.

​Zaman bir nehir gibi akar da duyulmaz,

Bu saatte gölgelerden başka dost bulunmaz.

Karanlık değil bu, dinlenen bir dünyanın sesi,

Gecenin göğsünde saklı, gümüşi bir nefes gibi.

​Yastığa bırakırken günün bütün yükünü,

Yarın fısıldar usulca, umudun en gürünü.

Şimdi yum gözlerini, bırak rüyalar gelsin,

Gece seni şefkatle, huzurla sarmalasın.