29 yasina girecegim ama çok yarim akilliyim Yol gösterecek kimsem de yok Ben napacagim böyle?

Böyle konuşman, gerçekten zorlandığını gösteriyor ama kendine “yarım akıllıyım” demen doğru değil. İnsan bazen yorulur, bazen yönünü kaybeder, bazen de yalnız kalır. Bu, aklının eksik olduğu anlamına gelmez; sadece şu an yükün ağır demektir. Belli bir ysşa gelmek, geç kalmak değildir. Çoğu insan tam da bu yaşlarda neyi yapıp neyi yapamayacağını yeni yeni anlamaya başlar. Yani sen aslında bir “son”da değil, belki de bir başlangıç noktasındasın. Yol gösterecek kimsenin olmaması zor, evet. Ama bu, hiç yol olmadığı anlamına gelmez. Bazen insan kendi yolunu, küçük ve basit adımlarla kendisi açar. Büyük kararlar almak zorunda değilsin. Bugün sadece küçük bir şeyi düzeltmek bile yeterlidir.
Kendine bu kadar sert davranmayı bırak. Çünkü insan, kendine ne söylüyorsa bir süre sonra ona dönüşür. Sen kendine “eksik” dersen, zihnin de geri çekilir. Ama “şu an zorlanıyorum, ama toparlayabilirim” dersen, işte o zaman bir kapı aralanır. Yalnız değilsin. Şu an birçok insan senin hissettiğin gibi hissediyor ama herkes bunu söyleyemiyor. Sen en azından dürüstsün. Bu bile bir başlangıçtır. Şimdi kendine şu soruyu sor:“Bugün hayatımı 1 tık daha iyi yapmak için ne yapabilirim?”Cevap küçük olsun. Ama gerçek olsun. Ve oradan başla.