Bir insanın yokluğu mu daha çok acıtır yoksa yaşattığı belirsizlik mi?

Belirsizlik yokluğuna alışırsın zamanla ama bir gidip bir geliyorsa kaçıyorsa duygularından kendinden emin olamayıp sorumluluk alamıyorsa bu cok yoruyor o kaçarak kendini korur özlediğinde ya da istediğinde gelip seni umutlandırıp seni karışıklığın icinde bırakınca zor oluyur o zaman o umutla herseyi sanıyorsun seviyor sanıyorsun ozluyur sanıyorsun bu umut seni hayalkirikligina sürüklüyor yanan canin bin kat daha yanıyor

Belirsizlik tabi. Yokluğa alışılır geçer gider zaman girer unutulur.
Ama bir insanı olur gibi gösterip olmayacak bir şeyin içinde sürüklemek her şeyden daha acı. İlişki vs her ne olursa olsun belirsizlik yorucu bir şey.

artık olmayışı bi başka acıtır ama en azından bilirsin olmayacağını bi şekilde durumu kabul eder acını cekersin, yaşattığı belirsizlik sürekli diken üstünde hissettirir, uzun süreli belirsizlikler yerine keskin acıyı tercih ederim

Kesinlikle belirsizlik. Tarafta kalmak sizin ne kalmanıza ne de gidebilmenize olanak sağlamaz net olmayana her şey içinizde bir savaç yaratır ve kimse de buna şahit olamaz

Belirsizlik. Düşünce batağına girip sebep aramaya çalışırken boğulursun. Ama direkt yok dese iki gün ağlar üçüncü gün devam edersin

Belirsiz insandan nefret ederim ya seviyorsan deki seviyorum sevmiyorsan sevme

Ya insan emek veriyorsa karşılık görmek istiyor. Artık ilişkiler çok saçma sapan bir şey e evrildi

Bence belirsizlik daha çok acıtır açıkçası, çünkü beklemenin içinde hem umut hem de korku var. Yokluk net bir son, ama belirsizlik sanki süreklilik halinde bir acıya dönüşüyor.

Yaşattığı belirsizlik daha çok can acıtır , o insan yokluğunda alışırsın en azından tamam artık yok öyle biri dersin ama belirsizlik öyle değil , netlik yok