Aşırı takıntılı bi insanım?

Zihnin, sana ait olan bir araçken zamanla seni yöneten bir güce dönüşmüş gibi. En küçük ayrıntıyı alıp büyüten, sıradan bir durumu derin anlamlarla yükleyen bu hâl, aslında gerçeğin değil; senin ona yüklediğin anlamların sonucu. Çünkü insan çoğu zaman olaylardan değil, o olaylara verdiği anlamlardan yorulur.
Her şeyin bir işareti olmak zorunda değil. Her suskunluk bir kırgınlık, her mesafe bir uzaklaşma, her eksik bir kayıp anlamına gelmez. Bazen olan, sadece olandır. Zihin ise boşluk sevmez; doldurur, yorumlar, abartır. Sen de o yorumları gerçek sanırsın.
Oysa gerçek daha sade, daha sessizdir. Gürültü yapan zihindir. Kendine şunu hatırlatman gerekir: Her düşündüğün doğru değil, her hissettiğin kesin değil. Bir düşünce zihninden geçiyor diye onun peşinden gitmek zorunda değilsin. Onu izleyebilir, gelmesine izin verip gitmesine de izin verebilirsin. Hayat, sürekli analiz edilecek bir denklem değil; bazen olduğu gibi yaşanması gereken bir akıştır. Her şeyi çözmeye çalıştıkça karmaşıklaşır, bıraktıkça sadeleşir. Senin sorunun fazla düşünmek değil, düşüncelerine gereğinden fazla inanmak. Ve insan, inandığı düşüncelerin içinde kaybolur.