Affetmek gerçekten güçlü bir karakter göstergesi mi, yoksa sınır koyamamak mı?

Affetmek, çoğu zaman yanlış anlaşılan bir kavramdır. Birçok kişi bunu yapılan hatayı onaylamak veya o kişinin hayatınızda kalmasına izin vermek sanır. Ancak felsefi ve psikolojik açıdan bakıldığında, affetmek aslında en yüksek seviyede sınır koyma eylemidir.

Gerçek güç, birini affedip aynı zamanda o kişiye tekrar zarar verme şansı tanımayacak kadar net sınırlar çizebilmektir.

Affetmek, bir başkasına sunduğunuz bir hediye değil; kendinize verdiğiniz bir özgürlük beratıdır. Kendi iç dünyanızın mimarı olduğunuzu ve kimsenin oradaki huzuru yıkamayacağını kanıtlar.

İlk hata bir yanılgı olarak kabul edilirken, ikincisi bir tercih olarak değerlendirilir. Eğer aynı hata tekrarlanıyorsa, bu durumda çözülmesi gereken bir mesele olduğu düşünülür. Affetme yeteneği geçmiş deneyimlerle şekillenir; bu deneyimlerin izleri hatanın etkisini ortadan kaldırabilir mi, yoksa zihin bu noktada takılı kalır mı?

İhanet dışında her şey affedilecek bir durumdur. Bazısı uzun sürer sadece. Kimse kusursuz değil, hepimiz insanız. Beşer ve şaşarız. Önemli olan hatasını anlayıp, özür dilemesi. Affetmek yalnızca Allah'a mahsus. Biz gönlümüz alınsın, kırgınlıklar sona ersin diye uğraşıyoruz.