İyiliği suistimal edenlerin nankörlükle imtihanı bitmez mi?

Bazen insanın en çok şaşırdığı şey, kötülük değil; iyiliğin karşısına çıkan nankörlüktür. Çünkü insan içten bir şey yaptığında karşılığında en azından bir vefa bekler. Ama hayatın acı taraflarından biri şu: Her iyilik, iyilikle karşılanmaz. Elinden tuttuğun birinin işi bitince seni tanımaz gibi davranması çoğu zaman senin hatan değil, onun karakterinin aynasıdır. Çünkü vefa duygusu, insanın içinde olan bir şeydir. İçinde yoksa, sen ne kadar iyi olursan ol o boşluğu dolduramazsın.
Bu yüzden birçok kişi zamanla şu gerçeği öğrenir:Çünkü bazı insanlar iyiliği bir emek olarak değil, hakları gibi görmeye başlar. Onlar için yapılan şeyler normaldir, ama yapmadığın bir şey büyük mesele olur. Böyle kişiler genelde teşekkür etmeyi değil, unutmayı seçerler.
İyiliği suistimal edenlerin imtihanı aslında bitmez. Çünkü nankörlük kısa vadede kazanç gibi görünse de uzun vadede insanı yalnız bırakan bir huydur. Vefalı insanlar ise belki bazen kırılır ama sonunda gerçek insanlarla karşılaşırlar. İyiliğin karşılığını insanlardan beklediğimizde kırılıyoruz. Ama iyiliği kendi değerimizden yaptığımızda, kim nankörlük ederse etsin içimiz kirlenmiyor.
Kısacası; bazı insanlar iyiliği hatırlamaz, ama iyilik yapanın kalbi hatırlamaya devam eder.
Ve bu aslında kayıp değil, insan kalabilmenin bedelidir. İyilik yapmak başka, kendini kullandırmak başkadır. İyilik kalbin güzelliğidir ama sınır koymak da aklın olgunluğudur.

Nankörlük insanın içinde olan karakteridir, yeri geldiğinde kullanır. İnsanların tamamında nankörlük vardır. Kullanılmayı bekler. Bazısı ise sürekli kullanır. Günümüz insan ilişkileri çıkar üzerine kurulu olduğu için yaşanması en muhtemel şey onun için insanlarla diyaloğu en aza çekmek gerekir.

İyiliği suistimal edenlerin imtihanı aslında nankörlükle değil, kendi vicdanlarıyladır. Çünkü iyilik unutulsa bile, insanın kalbinde bıraktığı iz bir gün mutlaka karşısına çıkar.