Sizde de herkesi kendiniz gibi bilme, fazla insan sevgisi yüzünden üzülme huyu var mı?

Aramıza hoş geldin 😊

Yav bibimin oğli geneli için konuşuyorum bir ortamda a bu has insan samimi diyorsun adam yüzüne gülüyor yalandan gülücükler şakalar 2 dakika sonra yüzünde ki ekşilik ifadesi yetiyor. Özellikle iş ortamı sinir bozucu. Bende şakayla karışık alttan alttan döşüyorum içimdeki doğruları. Onların samimiyetsiz yalanları varsa benimde şakayla karşılık doğrularım var

Yani öğreniyoruz işte

Hiç tarzım değil biliyor musun ama maalesef öyle olmaya başladı. İşin açıkçası bundan nefret ediyorum. İşte sırf bu yüzden dejenere oluyoruz ya eski kimlikleri kaybedince

Kendime olan saygım var olsa bile değer algılarım değişti. Sıkıntı burada

Şöyle ki acımasızlaştığımı hissediyorum. Önceden büyüklerine yer veren biz gençler şimdi onların zor şekilde yolculuk etmelerini izliyoruz. ya da işim olmazsa boş oturduğum ofiste bir yığın dosyayla boğuşan arkadaşımı umursamadan banane deyip arkama yaslanıp müzik dinliyorum. Bunun gibi binlerce örnek verebilirim

ya da önceden asla yapmam dediğim şeyleri kafamda normalleştiriyorum

Nedir senin için doğru olan açar mısın lütfen

Ben kendimi bildim bileli yanlızım. Bunu artık umursamıyorum gücümü bundan alıyorum hatta hoşuma bile gidiyor herşeyi tek başıma başarmak

İşte ortak enerji yüzünden burdayız desene amcamın oğlu 😊

Hmm nasip diyelim. İyi geceler kendine iyi bak

Günaydın rica ederim