Bazen size de hayatta her şeye geç kalmışsınız gibi geliyor ve içinize hüzün çöküyor mu?

Hayat dediğin şey senaryosu önceden yazılmış bir film değil. Kimi 25'te gezer ama 30'unda eli boş kalır, kimi 25'te evlenir çocuk yapar 35'te boşanır yeniden başlar. O "doğru zaman" denen şey aslında çoğu zaman sonradan uydurduğumuz bir hikaye.
Bunun bir kısmı bizim tercihlerimiz tabii. "Şimdi okulu bitireyim, iş bulayım, sonra evleneyim" derken yıllar geçiyor. Ama bir kısmı da gerçekten karşımıza çıkan fırsatlarla ilgili. İyi bir iş bulamazsan ev kuramazsın, ev kuramazsan evlenemezsin, evlenemezsen çocuk yapamazsın. Hepsi birbirine bağlı.
Belki de mesele şu: Hayat bizi "bekle" dediği yerde beklemekle, "atla" dediği yerde atlamak arasında bir denge. Bazı şeyler bizim elimizde, bazıları değil. Önemli olan, elinde olanları fark edip değerlendirmek. Gerisi kader işte, ona da "kader" deyip yoluna bakacaksın.

Sizi gayet iyi anlayabiliyorum. Lakin genç olduğunuz konusunda şüphelerim var.
Yaşınız artık armudun iyisi olmuş.

Ben kabağın kartıyım mesela.
Siz de henüz armudun iyisi olmaya başladınız.

Rica ederim.

Kadınlar için niye zor olsun ki kendine 1+1 daire aldıktan sonra kim sana ne diyebilir? Türkiye Cumhuriyeti'nde neden böyle bir gelenek var? Kızlar kendilerine 1+1 ev alıp ayrı bir eve çıkmakla neden aileyi engel görsün ki? 18 yaşından sonra reşit oluyorsun. Devlet sana her türlü özgürlük hakkı tanıyor zaten. Biriktir paranı daire al ailene de güle güle de ayrı eve çık bak keyfine.

Tek yaşadığın sürece sapık bir erkek ne yapabilir sana?