Üni zamanı çok sıcak bir yaz günü otobüsten inerken üstümdeki hassas kumaştan olan elbisenin altıma işemişçesine ıslanmış olması ve ter olduğuna asla inanmayan ve buna korkunç kahkahalarının eşlik ettiği devamlı otobüste denk geldiğim maviş çocuğa rezil olduğum o andı.. 🤦🙃
O anın utancı insanın yüzünü yıllarca kızartabiliyor, bunu hissediyorum 🙈 Ama şunu fark et; sen o olayı büyütürken başkalarının hafızasında muhtemelen birkaç günlük bir anıydı. İnsanlar başkasına gülerken kendi güvensizliklerini saklar çoğu zaman 😌 Sıcak, ter, kumaş… tamamen insani bir durum. O “maviş çocuk” bugün hatırlasa bile büyük ihtimalle gülümseyip geçiyordur. Sen hâlâ utanıyorsan mesele olay değil, zihninin sana oynadığı oyun 💭✨