Hiç kınadığınız başınıza geldi mi?

Geldi. Küçüklükten beri sigara içen insanlardan hiç haz etmezdim hep bi mesafeli olurdum kazandıkları parayı neden yakıp içine çeker bu canım insanlar derdim. Lise zamanı geldi meslek lisesi kazanmıştım sınıf 30 kişi 20 si sigara kullanıyor. İlk senenin sonunda artık kendime "insanlar bunu içtiğinde nasıl hissediyor nasıl bi tadı var" diye iyice sormaya başlamıştım. Bi gün evde babamla kavga etmem sonucu moralim bozuk bir şekilde evden dışarı çıktım. Arkadaşımı aradım buluşmak için. O da sigara içiyordu ve çevremdeki sigara içen insanların artmasıyla merağım artık iyice tavan yaptı. Neyse arkadaş geldi konuşuyoruz havadan sudan bi sigara yaktı dedim bana da ver bi fırt saçmalama lan dedi ver ben istiyorum senin vebalin yok diyince ikna oldu. Nasıl içildiğini gösterdi ben ilk dumanı çektiğimde öksürmekten bi hal oldum. Nasıl bi şey olduğunu öğrendim dedim daha içmem. Ama hiç de öyle olmadı ilk 1 hafta falan o arkadaşla buluştuğum zamanlar içiyordum sadece. Gel zaman git zaman artık ciğerlerim alışmış olsa gerekecek ki sigara içerken öksürmüyordum ve bu bana sebepsiz bi cesaret vermişti. Gittim bakkaldan bi Kısa Lark aldım evden uzak bizimkilerin görmeyeceği bir yerde içmeye başladım. şu an 24 yaşındayım ve günde 1 ila 2 paket sigara içiyorum. Zamanında hor gördüğüm insanların yaptığı şeyi şu an ben yapıyorum. Bunu anladığım günden sonra kimseyi kınamıyorum. Kınadığın yerden sınanıyorsun bu hayatta...

Şu an oturup şunu kınamıştım, aynısı başıma geldi diye net bir örnek hatırlamıyorum. Ama şunu fark ettim: İnsan genelde anlamadığı ya da kendi hayatında hiç deneyimlemediğini sandığı şeyleri daha kolay yargılıyor. Oysa hayat biraz dolaştırmayı seviyor; bir bakmışsın Ben asla böyle yapmam dediğin bir durumun içinde kalmışsın.

Bence mesele şu Kınadığımız şey çoğu zaman davranıştan çok, o davranışın arkasındaki şartları bilmememiz. Koşullar değişince insanın bakış açısı da değişiyor. O yüzden artık daha temkinliyim; kesin konuşmamaya çalışıyorum. Çünkü hayatın nerede, nasıl bir sınav çıkaracağını gerçekten bilemiyoruz., net bir örnek gelmiyor aklıma ama şuna inanıyorum: Büyük konuşmamak insanı hem daha huzurlu hem de daha anlayışlı yapıyor.