Tanrı neden acılarımızı umursamıyor gibi hissediyoruz, yaşadığımız imtihanların gerçekten bir anlamı var mı?

Kim ne derse, kendince izah ederse etsin mantıklı bir yanıt yok. Bu da soru işaretlerini çoğaltıyor, inanç kısmını sıfıra çekmeye kadar götürebiliyor. Bunların dışında da çok soru işareti var; örneğin insanın varlığına dair izler 12000 yıl geriye bile net gidemiyor, fakat Dünya'nın yaşı ortalama 4,7 milyar, neden? Ol deyince olma durumu varken bu kadar yıl oluşum, soğuma vb. süre neden beklensin? Dinazorların adı bile geçmiyor hiçbir yerde, ama kesinlikle yaşamışlar, kalıntılar, fosiller delil. Asırlardır kekleniyoruz gibi bir sonuca varmak üzücü olurdu

Tasavvuf açısından bakıldığında “Tanrı umursamıyor” hissi, kulun Hakk’tan uzaklaştığı anın hissidir; Hakk’ın uzaklaşması değil. Çünkü O, Kur’an’da “Şah damarından daha yakınım” buyurur. Yakın olanın umursamaması düşünülemez; fakat perdelenmiş olan kalp bu yakınlığı idrak edemez.

Çile ve imtihan, tasavvufta ceza değil terbiye olarak görülür. Nefsin kabuğu kırılmadan hakikat görünmez. Acı, benliği incelten bir alet gibidir. Kul, gücüne güvenirken değil; acziyetini fark ettiğinde Hak’ka yönelir. Bu yüzden bazı imtihanlar rahmetin sert yüzüdür.

“Umursamıyor gibi” hissi ise beklentiden doğar. İnsan, olayların kendi istediği gibi sonuçlanmasını rahmet zanneder. Oysa tasavvufta rahmet, seni Kendine yaklaştıran şeydir; hoşuna gidip gitmemesi ikinci plandadır.