Herkes mi bir yerden yaralı?

Herkes bir yerden yaralıdır belki, ama herkesin yarası aynı yerden kanamaz. İnsan dediğimiz varlık, yaşadıklarıyla şekillenir. Çocukluktan gelen eksikler, söylenmemiş sözler, yarım kalmış vedalar, hayal kırıklıkları… Kimi görünür izler taşır, kimi yarasını ustaca gizler. Dışarıdan güçlü, neşeli, kaygısız görünen birinin içinde bile sessiz bir kırılma olabilir. Çünkü hayat, kimseyi tamamen pürüzsüz bırakmaz. Ama yaralı olmak zayıf olmak demek değildir. Bazen tam tersine, insanı derinleştirir. Empatiyi, anlayışı, sabrı çoğu zaman acı öğretir. Yaralar kabuk bağladıkça insan kendini daha iyi tanır. Neye dayanabildiğini, neyi affedemediğini, nerede sınır çizmesi gerektiğini öğrenir. Belki mesele yarasız olmak değildir. Mesele, o yarayla nasıl yaşadığımızdır. Onu inkâr mı ediyoruz, yoksa kabul edip dönüştürüyor muyuz? Çünkü iyileşmek, yaranın hiç olmamış olması değil; artık can yakmamasıdır. Evet, belki herkes bir yerden yaralıdır. Ama aynı zamanda herkes, o yaradan güç çıkarma ihtimalini de taşır.