Zifiri karanlıkta uyuyabilir misiniz?

Ben uyuyabilirim. Hatta ancak öyle uyuyabilirim. Aydınlıkta gözlerimi kapatsam bile içimde bir perde aralanmış gibi olur; sanki dünya hâlâ beni çağırıyordur. Işık, en küçük sızıntısıyla bile zihnime “uyanık kal” diye fısıldar. Oysa karanlık… Karanlık susar. Ve susturur. Zifiri karanlıkta insan yalnızca gözlerini değil, düşüncelerini de kapatır. O karanlık, bir boşluk değil; bir örtüdür. Günün yorgunluğunu, telaşını, yarım kalmış cümlelerini üstünüze serer ve sizi sarar. Işıkta hep bir hareket, bir ihtimal, bir devam etme duygusu vardır. Karanlıkta ise tamamlanma hissi. Sanki dünya fişini çekmiş, kalbiniz daha yavaş, daha derinden atmaya başlamıştır. Aydınlıkta uyuyamamak belki de kontrolü bırakamamaktır. Işık varken bilinç tetiktedir; gölgeler şekillere, şekiller düşüncelere dönüşür. Zihin çalışmaya devam eder. Ama zifiri karanlıkta sınırlar kaybolur. Tavan nerede biter, duvar nerede başlar bilinmez. İnsan, mekânın içinden çekilip kendi iç boşluğuna doğru süzülür. Karanlık kimine ürkütücüdür. Çünkü karanlıkta insan kendisiyle baş başadır. Dış dünyanın dikkat dağıtan ayrıntıları yoktur. Ama belki de tam bu yüzden huzurludur. Işık başkaları içindir; karanlık kendimiz için. Gündüz görünür olmak isteriz, gece ise kaybolmak. Uyku biraz da kaybolma sanatıdır. Ben zifiri karanlıkta uyuyabilirim. Çünkü karanlık bana güven verir. Sınırları siler, beklentileri azaltır, düşünceleri yavaşlatır. Işığın sertliğine karşı karanlığın yumuşaklığı vardır. Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, hiçbir şey görmemektir.