Nasıl acımasız olurum?

gizli üyenin söylediği doğru; fakat psikologların ve herkesin görmek istemediği ve normalleştirdiği bir şey var; "KÖTÜ VARSAYILAN" olarak kabul ediliyor, şimdi bu kız ancak kötülerin kendisini düzeltmesi değil, kötülere karşı savunma kalkanları geliştirebildiği ölçüde kendini kurtarabilecek.. ee bi dakika abi o aşağılık kötülerin kötü olmaya hakları mı var? yani sağlıklı sınırı o aşağılık yaratıklar bilmek zorunda ve bunu aşmamak zorundalar. hı diyelim kız şimdi 18 yaşında, o psikologlar bana anlatsınlar bakalım "tülay kök" bebeklikten itibaren bu psikolojik bozma, yıpratma, gaslighting başlarsa bebek, çocuk buna nasıl ENGEL olacak! gelsin tülay kök b ana bunu anlatsın ve onun diplomasını elinden alayım, yani çocuklukta yaşanan hiçbir şey geri alınmaz ve o çocuk sağlıklı sınırlar hiçbirzaman koyamaz artık (öğrenemez) çocuklukta o sınır koyacak kasları parçalanmıştır. KÖTÜLERİ cezalandırmadan, sınır koymayı onlara ceza yoluyla öğretmeden hiç bir şey düzeltilemez. kadın doğurur sonra o bebeğin hayatını bebeklikten itibaren zarar vererek bitirir. bu kadar basittir.

bu söylediğin şeyleri "sistem" yaratıyor, yani insanların psikolojisini bozan sistemdir. ve bu sistemde sağlıklı psikolojiyle kalabilmek zor, bu fakirlik, zor şartlar ile neredeyse imkansız hale geliyor, peki fakirliği , zor şartları ve "eğitimsizliği" yaratan kim bil bakalım! fakirlik, zor şartlar ve eğitimsizlik yani "öğrenememe" nin çok yakın bir ilişkisi var. yani şöyle düşün; bir insan inşaat amelesidir, günde 10 saat kum, çimento, tuğla taşır , bu adam gidip "tülay kök" dinlemez, "bu imkansız ötesidir" yani yaşam şartları zorlaştığında/ağırlaştığında öğrenme ciddi biçimde "yaşammda kalma" modunda kalır. yani zorunlu olan şeyleri bilir, elektirik faturasını ödemezsem elektiriğim kesilir... gibi. peki onun dışında sistem "bilinçsizleştirme" yapıyormu? yani ortalama gelir, konfor sahibi insanlarda bilinçsizce çocuğuna , yakınlarına davranabiliyormu? evt maalesef bu da var.. "yozlaşma" yaşam kolaycılığı, konfor "bencillik" sadece kendi yaşamını düşünmek, akıl almaz şekilde sistem tarafından insanlara "pompalanıyor" yani bir anne üniversite mezunu ama tamamen kendi yaşamını düşünüp çocuğunu ihmal edebiliyor, zira çocuğunu iyi yetiştirmeye çalıştığında kendi yaşamından feragat ettiğini düşünüyor. yaşam algısı insanların "zihin" temelli, bu böyle olunca bazı şeyleri yapamamak "yaşayamamak" ile ilişkilendiriliyor. evde çocuğunla vakit geçirmek mi daha çok yaşamak, yoksa miami plajlarında güneşlenmek mi? konfor tarafında bunun cevaba basit ve net "miami" peki hangisi daha iyi yaşamak?