Yediğiniz darbelere rağmen kalbinizi iyi tutabiliyor musunuz?

Evet… Yediğim darbelere rağmen kalbimi iyi tutmaya çalışıyorum. Kolay mıydı? Değildi. Yirmi bir yıl boyunca, insanın en güvende hissetmesi gereken yerde, kendi ailesinin içinde bile çok fazla eziyet yaşadım. Yaşadıklarımın haddi hesabı yok. Öyle ki benim sınavım, daha ben doğmadan, anne karnında başlamıştı. Bazen düşünüyorum da; insan bu kadar yükü nasıl taşır? Nasıl kırılmadan ayakta kalır? Belki de herkes aynı şekilde kalamıyor. Ama şunu biliyorum: İçimdeki umut ışığı hiç sönmedi. Bazen zayıfladı, bazen titredi ama hiçbir zaman tamamen karanlığa teslim olmadı. Ben nefreti seçmedim. Kini de. Çünkü bu duyguların insanı iyileştirmediğini, aksine daha çok yorduğunu öğrendim. Kalbimi sertleştirirsem hayatta kalacağımı sandığım anlar oldu ama sonra anladım ki asıl güç, kalbi koruyabilmekte. Allah’ın büyüklüğüne inanıyorum. O beni görüyor, duyuyor, içimi biliyor. İnsanların görmediği yerlerde de, sustuğum anlarda da… Belki herkes anlamadı, belki çoğu kişi bilmedi ama bu bana yetti. Çünkü bilmek değil, bileni olmak önemliydi. Bugün hâlâ buradaysam, hâlâ umuda tutunabiliyorsam, bunun sebebi içimde büyüttüğüm o sessiz sabır. Yaralarım var, evet. Ama kalbim hâlâ iyi kalmayı seçiyor. Ve ben bunun, yaşadığım her şeye rağmen, en büyük direnç olduğuna inanıyorum.