İnsan, gelmeyecek ihtimalini bilerek de bekleyebilir mi?

19 yaşımdaydım. Sosyal medya üzerinden Barış diye birine âşık oldum. İlk başta masumdu, heyecanlıydı; insanın dünyayı tek bir kişiden ibaret sandığı o yaşlar. Sevgili olduk ama aramız biraz limoniydi. O Zonguldak’ta okuyordu. Benimse çocukluğumdan beri kurduğum tek bir hayal vardı: İzmir. Orada yaşamak, üniversiteyi orada okumak… Hayatımın yönü çok netti aslında. Ta ki âşık olana kadar.

Aşık olduktan sonra her şey yavaş yavaş değişti. Hayaller yerini “birlikte olabilme ihtimaline” bıraktı. Bir yıl sonra Zonguldak Üniversitesi’ni kazanmak istedim ve kazandım. Kendimden vazgeçtiğimi o zaman anlamadım; gençtim, sevginin her şeye değeceğine inanıyordum. 6-7 ay okudum. O süreçte tekrar sevgili olduk. Ama orada yaşanan bir olay yüzünden yollarımız yine ayrıldı. Tam o dönemde pandemi patladı, evlere döndük. Hayat durdu, zaman garipleşti.

22 yaşımda babamı kaybettim. Ani bir kalp kriziyle. Dünyamın en ağır kırılmasıydı. O süreçte Barış hep yanımdaydı; çünkü onun da babası vefat etmişti. Acının ortak bir dili varmış, bunu o zaman öğrendim. 23 yaşıma kadar konuştuk. Bazen umutla, bazen sadece alışkanlıkla, bazen de geçmişe tutunarak.

Sonra evlendi. Almanya’ya taşındı. Çocuğu oldu. Hayatı ilerledi. Ben ise 27 yaşındayım; hâlâ bekarım, çocuğum yok. Bazen kendimi zamanın dışında kalmış gibi hissediyorum. Onun hayatı hızla akmış, benimki bir yerde durmuş gibi. Ama şunu da biliyorum: İlk aşklar insanın kaderi olmuyor belki ama karakterini şekillendiriyor. Beni ben yapan birçok kırılma, o hikâyenin içinde saklı.

Adını hatırladığımda hâlâ içimde bir kıpırtı oluyor mu? Oluyor. Ama bu artık özlemden çok, geçmişteki halime duyduğum bir gülümseme. Her şey başka türlü olabilirdi ama olduğu haliyle beni buraya getirdi. Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bizi dönüştürmek için giriyor. Ve galiba Barış da benim hayatımda tam olarak oydu.

Cesaret sabır ister. Herkes bekleyemez sabırlı olamaz.