Neye inandığınızı sorguladınız mı hiç, ezbere sevmek inanmak mesela gerçek mi taklit mi mesela?

17 ila 22 yaşlarım da tanıştığım sorgulamadır ilk olarak Türkçe Kur'an okuyarak başladım, akabinde musevilerin tevrat ve ona çok benzer olan eski ahit ile devam ettim, akabinde süreç yeni anlaşma olarak bilinen yeni ahit'i de okumamla sonuçlandı, bu sırada bilime olan merakım olgunlaşma sürecine de girerken, peter watson tarafından kaleme alınan fikirler tarihi'ndeki ilk taş aletlerle ilgili bölümlerini okurken, yaratılışla çeliştiğini öne süren bilim insanlarının nasıl yalnızlaştığına tanık oldum, akabinde bu konuya ve eş zamanlı olarak evrimi tutucu bir şekilde reddedecek bir kafa yapısı ile incelemeye başlamış, giordano bruno) tarafından ileri sürülen varsayımlar neticesinde kilise tarafından infaz edilişine tanıklık etmiş, galileo galilei) dünya'nın evrenin merkezinde olmayışını belirten gözlemlerini inceleyince de, sonunun bruno'dan çokta farklı olmayacağını anlamış olacak ki, tarihin en karanlık suskunluklarından birine de satırlar arasında tanık olmuştum, işin kötü tarafı şu ki ne bruno ne de galilei ne ilk ne de son kişilerdi, Ömer Hayyam'la tanıştım, pek az yerde rastlayabileceğimiz rubailerini okudum, bu adamın bir şair değil, matematikçi olduğunu ve günümüzde kullanılan miladi takvimden daha düzgün çalışan bir takvim yaptığını öğrendim, Ömer Hayyam ayrıca hac görevini yapan bazı hacı adayı gruplarının kültürümüz dışına çıkmadan mezarına uğrayıp tükürdüğünü ve sevaba girmiş bir şekilde hac yoluna devam ettiklerine şahit oldum, işin içine girdikçe her geçen gün daha bir garip hale gelmeye başlamıştı, yanılmıyorsam bu garip yıllar 20-22 yaş aralığımdı, thales ve anaksimandros'un arasında geçen o meşhur diyaloğa ve haklarında daha fazla bilgiye ulaşmam ile birlikte bazı söylevlerinin onlar konuştuktan 90 yıl sonra musevilerin ilk kitabında, sırasıyla incil ve de kur'an da aynı olduğuna şahit oldum, sonrası çorap söküğü gibi geldi zaten sümer, babil, arkaik mısır medeniyetlerine ait kültürleri inceledikçe semitik din kitaplarındaki emir ve yasakların neredeyse aynılarına ait kültür gelenekleriyle karşılaştım, bu sırada evrim konusunda da epey ilerlemiş artık tatmin edici derecede kaynak kitap ve araştırmaya erişmiştim, son bir kanıt gerekti lakin bana, gözlerimle görebileceğim, gözlem yapabileceğim son bir kanıt, 2009 yılına girdiğimiz ilk günün sabahına yanımda birkaç kadim dostumla önceden ayarladığım gibi Mardin'e gittik, grubumuzda bulunan herkes eski Mardin'de tadacağı kahve çeşitleri ve yemeklerin, midyat'tan alacağı gümüşlerin düşü ile bu tura ikna oldularsa da, benim asıl hedefim mor evgin manastırı'na gitmek ve buradaki m. s 500 yıllara ait olduğu düşünülen incil'i görmekti. bölgeden edindiğim ve hukukumun halen sürdüğü kuryakos'un rehberliğinde mardin'e varışımın üçüncü gününde manastıra gidebildim, bu manastırdaki incil'i gördüğümde dokunmamak ve de fotoğraflamamak için verdiğim söze zorda olsa imtina ile riayet ettim ve de kuryakos'un rehberliğinde bazı bölümlerinin çevirisini dinledim, sayfalarını yine kuryakos'un hassas davranarak çevirdiğinde olabildiğince gözlemlemeye gayret ettim, gözlemim şu oldu, günümüzde kullandığımız Kur'an'a o denli benzeyen bir kaligrafi yanı sıra noktalama işaretleri olmaksızın durulukta yazılmış bir incil'di ki, sokaktaki herhangi birine sorsanız size bunun katı bir şekilde bir Kur'an olduğunu söylerdi, akabinde bir süryani olan kuryakos ile sık sohbet etmeye çalıştım, tarihleri konusunda bildiklerinden olabildiğince bilgi toplamaya ve antik yunan medeniyeti'ni sırasıyla arap yarımadası ve hindistan'a kadar bu ve gibi manastırlar üzerinden nasıl dağılmış olabileceğini düşündüm, (medeniyetler üzerine yeterince tarih kitabı okursanız, antik yunan medeniyeti'nin, araplara, oradan da farslara ve en tabii olarak da hindistan'a ulaştığını görürsünüz) işte bu manastır bunun çıkış noktalarından biriydi ve yerinde o günleri düşünüp kültür kalıntılarına şahit olmak büyüleyiciydi, Mardin'den semitik kültürlerinin dayattığı inanç kavramından kurtularak döndüm, artık kendimce elimde kanıtlar da bulunan ve yeterince incelediğimi düşündüğüm bir kültür geleneğinden kurtularak, tümüyle karl popper ve belirsizlik ilkesi'nce bilime bir tür inanç geliştirdim, artık yeterince veri ve gözleme sahip olmayan hiçbir şeyi ya da olguyu var ya da yok sayamıyorum ve tartışmıyorum bile. Araştırmalarım sonucu neye inanacağımı artık çok iyi biliyorum, Rabbimin varlığına ve birliğine inanıyorum beni en güzel şekilde yarattığı için Rabbime sonsuz şükürler vede hamdü senalar ediyorum 🤲🏼🤲🏼🤲🏼

Cesurca bu soru için sizi tebrik ederim! Ben ortada yürüyen ota bo*a karışmayan biri değilim haksızlığın olduğu her yerde ben varım ama baktım ki bir gün ulan hep kaybeden ben oluyorum ve saldım gitti, adalet yok, eşitlik ilkesi yok, hak hukuk almış başını gidiyor, yaşamımı kafama estiği gibi uyguluyorum derken bir gün bir pazar yerinde Nar meyvesine bakarken yakaladım kendimi, Nar dışına bakınca hiç bir şey ama içerisinde muhteşem bir işçilik! Sonra eve doğru gelirken İnekleri gördüm, İnek etinden faydalan, sütünden faydalan ve durdum arabamı kenara çektim, düşünmeye başladım! Neden bilim adamları labaratuar ortamında 1 mg süt üretemiyorlar da ineklere mecburuz? ya da bir adet nar, ya da diyorlar ya kuraklık söz konusu neden suyun formulü varken su üretemiyorlar?

Eve gelince bilgisayardan Kuran ve mealini açtım araştırma gereği duydum bunları bana hiç bir bilim ktiabı bilim adamı açıklayamazdı, işte o zaman olan oldu, Nahl suresi!!!

Kuran'da 16. ayettir Bal arısı anlamına gelir ve biraz daha araştırınca Bal arılarının 16 kromozomu olduğunu gördüm!!!

Buna benzer bir sürü gerçeklerle yüz yüze geldim, ha bir dakika atladığım bir konu var bunları araştırmalara başladığımda kendimi günde 5 vakit Namazları kılarken yakaladım, Evrenlerin işleyişi ve bir sürü konulara vakıf olunca ezbere sevmenşin gereksiz olduğunu gördüm ve , Kuran^'da tam 74 kere "Hiç mi akılınızı kullanmıyorsunuz" açıklamasını şöyle değerlendirdim ben. Kuran da her şeyin açıklaması bu cümlede geçiyor, Kuran araba kullanmayı çamaşır makinası bulaşık makinası vs vs vs bir sürü şeyin kullanım klavuzunu veriyor bu cümle ile. Rabbim tüm insanlara nasip etsin.

Evet, bence çoğu insan hayatının bir döneminde buna takılıyor. İnandığımız ya da sevdiğimizi sandığımız şeylerin ne kadarının bize ait olduğu, ne kadarının alışkanlık, çevre ya da öğretilmiş refleks olduğu kolay bir soru değil. Ezbere inanmak ya da sevmek genelde bilinçli bir tercih değil. İnsan, sorgulamadan benimsediği şeyleri “doğal” zannediyor. Çünkü onlarla büyümüş, onlarla kabul görmüş, onlarla güvende hissetmiş. Bu yüzden taklit gibi hissettirmiyor; ta ki bir gün içten bir çatışma başlayana kadar. Sorgulama başladığında rahatsızlık da başlıyor. Eskiden net olan şeyler bulanıklaşıyor. Ama bu kötü bir şey değil. Aksine, bir şeyin gerçekten sana ait olup olmadığını anlamanın tek yolu bu. Sorgulandıktan sonra hâlâ orada duran inanç ya da sevgi, artık taklit değildir. Değişmiş, dönüşmüş olsa bile gerçektir. Taklit olan şeyler genelde sorguya dayanamaz. Gerçek olanlar ise sorguyla ya güçlenir ya da yerini başka bir şeye bırakır. Bu yüzden “sorgulamak” kaybetmek değil, ayıklamaktır.