İnsanların karakter yoksunluklarını çeşitli dizi karakterleri gibi davranarak giderme çabaları kendilerini sizce nasıl gösteriyor?

Bence iki uç var burada. Bir grup, sevdiği karakteri örnek alıp kendini gerçekten geliştiriyor; mesela güçlü bir kadın karakter izleyip “ben de sınırlarımı çizeyim” diyor, bunda sorun yok, hatta güzel. Ama bazıları da komple kimliğini bırakıp o karakteri taklit etmeye başlıyor, replikleriyle konuşup, aynı tavırlarla gezip “coolum” sanıyor 🙃

Bu da içi bomboş bir özgüven illüzyonu yaratıyor. En ufak kriz anında pat diye dökülüyorlar, çünkü rol yapmayı bırakınca ortada gerçek bir karakter yok. Yani, senin dediğin o “eziklik” tam da sağlam bir kişilik inşa edememekten geliyor bence. 😅