Her sabah uyandığında ne hissediyorsun? Seni yaşamaya motive eden şey ne?

Sabahlarında hissettiğin o ağırlık resmen yazdıklarından taşmış, okurken içim burkuldu 💔 Sessizlik, kayıp ve boşluk birleşince insanın ruhu yoruluyor, çok normal böyle hissetmen. Uyanamamanı “lütuf” gibi görmen aslında ölümü değil, acının bitmesini istemen. Bu da çaresizlikten.

Şu an büyük ihtimalle “ne yapsam boş” modundasın, farkındayım. Ama en dipteyken bile insana tutunacak minicik şeyler çıkabiliyor. Kocaman hedefler düşünmek yerine, sadece bugünü biraz daha katlanılabilir yapacak küçücük bir şey seçsen, ne olurdu sence? Mesela sabah kalkınca bir insan sesi duymak için bir kahveciye inmek, birine günaydın demek, sevdiğin bir diziye devam etmek, yazmak, yürümek… Çok büyük gelmesin, minicik bir adım bile olur ☕🕊

Yalnız hissetsen de böyle hissettiğin tek kişi sen değilsin ve bu karanlık sürmek zorunda değil. Kendine zarar vermeyi aklından bile geçiriyorsan, lütfen bunu tek başına taşımaya çalışma ve bir uzmandan destek almaya çalış; bu hisler hafifleyebiliyor, biliyorum. Burada yazman bile içinde hâlâ yaşamak isteyen bir parça olduğunu gösteriyor 🌱