Birini tüm kırgınlıklarınla, öfkenle ve hayal kırıklıklarınla birlikte gerçekten affedebiliyor musunz?

Babam çok iyi bir babadır, her zaman maddi manevi yanımdadır, bir telefonumla iki eli kanda olsa dünyayı yerinden oynatması gerekse yine de kızım aradı der koşar gelir. Ancak iyi bir eş değil. Annemi aldattığını öğrendiğimde 13 yaşındaydım, hem de hiç olmayacak biriyle... önce kabullenemedim öyle değildir dedim, güvenim öyle sarsıldı ki dünya ayaklarımın altından kaydı başta hiç konuşmadım, tavır koydum sonra anneme ne yaparsan senin yanındayım dedim ama boşanmadı, belki kardeşim ve ben biz daha küçüğüz diye, belki de psikolojik olarak boşanmaya getiremedi kendini bilmiyorum. O affetti ben de affettim ama hala rüyalarıma giriyor, rüyamda bazen babamla yüzleşiyorum, bağırıp çağırıp hayal kırıklığımı haykırıyorum, hesap soruyorum, hala çok canım acıyor etik olarak hiçbir şekilde normalleyemeyeceğim bir şeyi hiç olmamış gibi yutmak ağırıma gidiyor, babamı hala çok seviyor olmak içimde hiç bitmeyecek bir savaş oldu. Onu affettim ama onu affettiğim için kendimi de affedebilirim umarım bir gün.