Hiçbir şeye inanamayan biri olarak kalpten inanmayı ve umudu nasıl öğrenirim?

Orasına hiç girme ben de anlayamadım.

Karamsarlığının nedeni aşırı düşünmek olabilir mi?

Bu ailenden kaynaklı mı? Eski başarısızlıkların mı alakalı?

Ama kendine inanmazsan başarı da gelmez ki. Hmm 🤔 onlar yükleniyor sen de kendine yükleniyorsun, cv'inde başarılı geçmiş yok. Yani sen kendini işe almıyorsun. Ee işsiz kaldın hayırlı olsun. Bence sen ne yap biliyor musun, küçük esnafta çalışmaya başla

İş metafordu gız 🫠

İnsan ilişkilerinde ben de zayıfım, konuşma özürlüsü hatta 🥲

Eğer boş vaktin varsa hangi belediyeye bağlıysan oranın ücretsiz ya da ucuz imkanlarından faydalanabilirsin, spor salonu, kütüphane falan. Sosyal bir ortam en azındn

Sen bir gün kendime inanıcam diye bekliyorsan boşuna bekleme, öyle bir şey yok çünkü. şu an kendine inanabilirsin. Gün içinde yaptığın, zaman harcağın ne varsa, onlardan uzak durman ya da onların yerine yeni şeyler koyman, kendine inancı arttırır. Hayatını düzene sokmaya çalışıyorsun işte, bundan daha özgüven yükselten bir şey var mıdır ki

(Uyumuştum) İnanç aslında bir anlamda beklenti demek, ailenin sana karşı beklentisi yok, senin kendine karşı beklentin yok. Bunu kırman lazım. Kendinden beklemediğin bir şey yapman lazım, ailene de artık çocuk olmadığını kanıtlaman lazım. Ama bunu nasıl yaparsın bilmiyorum. Soruda bahsettiğim değişim tam anlamıyla mümkün değil, bunu anlaman lazım önce. Yani şu an bazı yaptığımız şeyler, çocukluğumuzda karakterimize işleniyor. Tek çözüm kabullenmek oluyor. Ama şunu demiyorum "o kusurlarını kabul et ve hiç gelişme". Dediğim şu, mesela karamsar bir yapın var. Sen sürekli "ben yanlışım, diğer herkes iyimser, ben hastayım" gibi gibi şeyler dersen, zaten hayatında bir şey değişmez. O sorunu görüp fark etmek, çözümün ilk adımı. Ama kendini yargılamadan dolayı çoğu kişi bu adımdan kaçıyor, kendini engelliyor... Çok ciddi oldu, o zaman dans 💃👯🧑‍🤝‍🧑🕺

Senin hedefin, amacın yok. O yüzden uğraşmak sana saçma geliyor

Nelere karşı inancın yok? Yaratıcı, kendin, ailen?

Bunun neyden kaynaklandığını bilmiyor musun peki? Şöyle bir şey var, insan yaşadığı travmayı ya da baş edemediği bir sorunu bir şeye yükler, ve ondan uzaklaşmaya çalışır. Bu bir çözüm değildir ama rahatlatır, mesela bi erkek askerde travmatik bir olay yaşamışsa saçını uzatma ve bir daha asla asker traşıyla gezmeme kararıyla o olaydan uzaklaşmaya çalışır. Sende de böyle bir şey olabilir mi acaba?

Peki sana engel olan ne?

Olaylara duygusal değil de daha çok mantık yönünden baktığın için olabilir mi? Aklıma başka bir seçenek gelmiyor

Herkes gibi olmadığını öğrendikten sonra ne olmak istedin peki? Herkes gibi olmak, inanmak mı yoksa bu halinde kalmak mı? Çünkü sende ikisi de var gibi. Çabalamak, çalışmak istemiyorsun. O sonuca da varmak istiyorsun. Genel bir anlamsızlık var sende.

Başka bir sorunun da insanların seni anlayamaması sanırım, seni anlayamadım çünkü. Senin de kendini tam olarak anladığını sanmıyorum. Sebep budur belki, kendini anlamak istememen. Teşhislerim işe yaramıyor boş ver. Şunu diyeceğim, anlatmak istersen, anlaşılmak istersen, dışarından bir göz istersen, lütfen buraya yaz olur mu. Birbirimizi tanımıyoruz, tamamen gizlisin, istersen cevabımı silersin bir daha konuşmayız. Yargılama, zorlama falan yok. Bunu neden yaptığımı soracak olursan da insan psikolojisine merakım derim, tek bu değil tabii bir faydamın dokunması.

Böyle gizliden daha rahat edersin diye demiştim

Peki baştan söylüyorum, seni engellemiş olabilirim ha, alınmaca yok