Sizce hayatta yaşadığımız bazı olaylar bize bir şey öğretmek için mi oluyor yoksa biz mi anlam yüklüyoruz?

Bence olayların kendisi çoğu zaman nötr; yani hayat başımıza bir şeyleri özellikle bize ders vermek için getirmiyor. Olan oluyor. Asıl farkı yaratan şey, bizim o yaşananlara nasıl baktığımız. Aynı olayı yaşayan iki insanın tamamen farklı anlamlar çıkarması da bunu gösteriyor. Demek ki anlam, olayın içinde hazır olarak durmuyor; biz onu sonradan ekliyoruz. Ama bir yandan da insan zihni anlam arayan bir yapıya sahip. Özellikle zor, acı verici deneyimlerde “bundan bir şey öğrenmeliyim” demek bizi ayakta tutuyor. Yaşanan şey anlamsız bir acı olmaktan çıkıp, bizi dönüştüren bir şeye dönüşüyor. Bu yüzden olaylar öğretmek için olmuyor olsa bile, biz onları öğrenilecek bir şeye çeviriyoruz. Varoluşçu açıdan bakınca da hayatın bize sunduğu hazır dersler yok. Anlam üretme sorumluluğu bize ait. Olay bir öğretmen değil; biz yaşadıklarımızdan ne alacağımıza karar veren kişiyiz. Aynı deneyim birini sertleştirirken, bir başkasını daha anlayışlı yapabiliyor. Belki de mesele “Bu bana ne öğretmek için oldu?” diye sormak değil, “Ben bundan ne öğrenmek istiyorum?” diye sorabilmek. Çünkü anlam, çoğu zaman başımıza gelenlerde değil, onlara verdiğimiz tepkide ortaya çıkıyor.