Fedakarlık nerede biter, kendinden vazgeçmek hangi noktada başlar 🤔?

Fedakârlık, iki tarafı da incitmeden sürdüğü yerde anlamlıdır. Sen bir şeyden vazgeçtiğinde hâlâ kendin gibi hissediyorsan, içten içe “ben ne yapıyorum?” demiyorsan bu fedakârlıktır. Ama sustukça içine ağırlık çöküyorsa, sınırların silikleşiyorsa ve verdiğin şeyler artık sevilmek için şart gibi geliyorsa orada denge bozulmuştur.

Kendinden vazgeçmek, büyük kopuşlarla değil küçük alışmalarla başlar. İstemediğine “olsun” demek, kırıldığını saklamak, “nasılsa sorun çıkmasın” diye kendini geri çekmek… Zamanla kendi ihtiyaçlarını fark etmez hâle gelirsin. Sevgi büyütmeli; seni eksiltiyorsa, adı fedakârlık olmaktan çıkar.

Kişiden kişiye göre değişen bir durum. Kimisinin ki bir bakışla başlar bir bakışla biter. Kimisi ömür boyu atlatamaz. Zeki Demirkubuzun Kader filmi mesela tam olarak bunu anlatıyor.