Neden yaş aldıkça küçük şeyler bize daha büyük ve daha anlamlı gelir?

Ah Platon der gibi oldum.

Şimdi biraz felsefe yapıp, biraz da atomun çekirdeklerinden evrene yayılan kuantum mekaniğiyle özlü sözlü, atraksiyon içeren bir yazı yazayım.

Önce saçmalamayacağım ama. Neden? Çünkü saçmalanacak konu gerçek ve algıların yok sayılmasından mütevellit zamana bağlı akış diyagramı olduğu için. Ve bunu yazarken burun kıvıranlar olup öf be ne gereksiz şeyler yazmış demesiyle karşılaşarak yazacağım...

Bebeklikten itibaren en boy kilo olarak son safhaya varıncaya kadar beynimiz ve bilinç altı güdülerimiz bize ileriye doğru yaşamamızı kodlar. Bu ilahi bir kodudur. Çünkü hiçbir bebek-yetişkin arası insanlar bu çerçevenin dışına çıkmamamıştır. Çünkü bu dönem büyümeye devam etme dönemidir ve en son büyümeye de hemen geçelim isteğidir.

Hatırlayalım...

İlkokuldayken hemen bitsin de ortaokula gidelim, ortaokul dönemindeyken de hemen liseye geçelim derdindeydik.

Çünkü büyümenin hızlıca gerçekleşmesini istiyorduk. Aynı bir ağacın meyve vermesi gibi fidanken bol bol dal çıkarması gibi. Dedim ya ilahi bir kod bu...

Eee adam bunun soruyla alakası ne diyeceksiniz?

İşte büyüme esnasında hep istedik en son varmayı, en sonra varırken en sona varanların sahip olduklarını da hemen gelsin istedik. Aracımız olsun, evimiz olsun, tatilimiz olsun, cinselliğimiz olsun, işimiz olsun, patronluğumuz olsun... Çünkü büyüyorduk ama bir türlü de yazdığım büyüklerin sahip olduklarına sahip olamıyorduk. Hatta kendimize kızıyorduk. Niye ki? Acayip sakardık. Bedenimizin büyüdüğünü hissedemediğimiz için sağımızı, solumuzu başımızı bir yerlere vuruyorduk. Bu denli de şapşaldık.

Eee sadede gel...

Büyüdük, en son noktaya geldik ki, hayatın o zirvesinde aslında bebeklikten pek de farkı olmadığını gördük. Hayatımız ne kadar değişti? Değişmedi. Adam Renault Broadway aldı, dedi ki Megane alırsam çok mutlu olacağım, gitti Megane aldı, eeee a noktasından yine b noktasına götürüyor o araç. Dedi belki BMW alırsam değişir. Değişmedi, aynı durum. Baktı ki madden insana devamlı zevk veren bir şeyler yok. Onu anladığı gün iç dünyasına dönmeye başladı.

Bir papatyanın rüzgârda salınışı gördü mutlu oldu, bir bebeğin boynunu kokladı huzur buldu, bir yavru kedinin kendi kendine oynamasına bakıp güldü neşelendi, ruhunu doldurmaya başladı.

Ruh dedik ya ne anlar bebek-yetişkin arası insanlar ruhsal mutluluktan...

Neyse uzatmayayım...

Yani büyüme durunca insan dünyayı bırakır ruha yönelir ve ruh bir nefeslik soluğu bile dünyanın hazinesi sayar, böyle değer verir.

Anlayacağınız durum bu...

Neyse ben gideyim, uzun zamandır senin beni görmezden gelmene kızdığımı söyleyerek...

Bu daha çok yaşlanıp ihtiyarlanınca oluyor bence.. en ufak bir ilgide çocuk gibi seviniyorlar.. ya da boyumuz kısa iken görüş alanımız daha dar, boyumuz uzayınca genişliyor.. bundan 15-20 yıl önce bizim yaptıklarımız ya da yapmamız gerekenler çok fazla takıldığımız, önemsediğimiz şeyler değildi Ama zaman geçtikçe yaşımız belli bir seviyeye eriştikçe, bize yapılması gerekenler bize karşı davranış şekilleri daha çok dikkatimizi çekiyor.. Doğruyu yanlışı eğriyi Düzgünü olması gerekeni olmaması gerekeni çok net anlayabildiğimiz dönemleri yaşıyoruz, artıyor farkındalığımız..