İnsanları tanımak için kalbine yaklaşmak mı, maskesini beklemek mi gerekir?

Bu biraz sabır ve niyet meselesi. Ben genelde ikisinin ortasında bir yol izlemeye çalışıyorum ama önceliği zamana veriyorum. İnsanlar ilk tanıştığımızda ister istemez en iyi hallerini gösteriyorlar. Bu bir yalan değil, sadece bir vitrin. O yüzden hemen "tamam, bu kişi budur" demiyorum. Zor zamanlarda, yorgunken ya da bir çıkarı çatıştığında nasıl davrandığını görmek için ona zaman tanıyorum. Gerçek yüz genelde o anlarda ortaya çıkıyor. Karşımdakini gerçekten tanımak istiyorsam, ben de ona gardımı indirerek yaklaşırım. Ben samimi olunca, o da maskesinin altında terlemeye başlıyor ve bir noktada onu çıkarma ihtiyacı duyuyor. İnsan ancak kendini güvende hissettiği kalbin yanında maskesiz dolaşabiliyor. Kısacası, ben sadece beklemem; ona o maskeyi takmasına gerek olmadığını hissettirecek bir alan açarım. Eğer buna rağmen maske düşmüyorsa, zaten o mesafede kalmayı tercih ederim.

Çoğu zaman sağlıklı bir gözlem birçok mesaj verebiliyor. Maskeli olanı da anlayabiliyorsunuz. Hatta herşeye rağmen adım attığınızda en başındaki analizim doğruymuş dedirtiyorlar.

Yine de cevabım iyi niyet ve kalp olsun.

İnsanı anlamak ve kazanmak esas olmalı.

Kalbine yaklaşmak bir hamle bir atak yapmak lazım ona göre zaten karşı tarafın maskesi düşer ilerleyen zamanlarda