Özlemin bir dili var mı? Yoksa sadece susarak mı konuşur bizimle?

Ümit Yaşar Oğuzcan dizeleri geldi aklıma...

Özleme bir diyeceğim yok.
O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası.
O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı.
O tek güzel yönü bekleyişlerimizin.

İnsanlığımız özleyişlerimizle alımlı,
Yaşantımız özlemlerle güzel.
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin.
Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem.
Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.

Özlemin dili bana göre: kırmayıp yediğin belki de unutup yemiş olduğum mercimek köftesinin gazını çıkarmayı beklemek gibidir. Öyle özlem ile beklersin ki osurmayı, salınca ona sarılmak bile istersin. Öyle hiddetli ve özlem doludur o osurmak 😁