Aynı acıyı tekrar tekrar yaşarken bu duygusal yıpranma ile nasıl başa çıkılır?

şahsî görüşlerimdir, katılan katılır katılmayan katılmaz.

dünyanın başına gelmiş en büyük belâ pozitiflik ekôlüdür; pozitif olma çabası hastalıklıdır ve kısmen de gülünçtür. insanoğlu birtakım duyguların peşinden koşmak ve birtakım duygulardan da kaçınmaya çalışmak zorunda değildir; eforsuzluk ve teslimiyet bir çok şeyi yerli yerine oturtacaktır, her zaman bir çaba içinde olmak sanılanın aksine iyi sonuçlar getirmez. bir de başarının tanımı kişiye göre tekrar yapılmalıdır; başarı hem ulaşılabilir hem de sürekli devam eden bir yerde olmalıdır. garip bir memleketteyiz; belli bir parası olan insan sanki o parayı üstünde taşıması gerekiyormuş gibi dolaşıyor etrafta, bir çok yönden bunu diğer insanlara göstermeye çalışıyor. böyle bir şeyin çabasında olmak meselâ, tamamen beyhûde bir davranıştır. doğal olun, olduğunuz gibi olun, hiçbir şeyin çabasında olmak zorunda değilsiniz, bir şeylere efor sarfetmek yerine teslimiyet göstermek çok daha insânî bir tutumdur.