Ağladığınızda kendinizi nasıl teselli ediyorsunuz? şu an çok üzgünüm acil taktiğe ihtiyacım var?

Ağlamak zayıflık değil, vücudun ve zihnin “çok doluyum” deme şekli. Önce bunu kabul etmek gerekiyor. Kendimi ağlarken durdurmaya çalışmam; çünkü bastırılan duygu daha ağır geri dönüyor. Ağlayabiliyorsam, o an ihtiyacım olan şeyi yapıyorum demektir

Acil anlarda bana en çok yardımcı olan şey, yalnız olmadığımı kendime hatırlatmak. Yüksek sesle olmasa bile içimden “Bu his geçici, ben bundan önce de zor şeyleri atlattım” demek. Duyguya isim vermek de çok rahatlatıyor: kırgın mıyım, hayal kırıklığı mı, yorgunluk mu? İsmini koyunca kontrol hissi geliyor.

Fiziksel olarak da kendimi sakinleştirmeye çalışırım: yüzümü yıkarım, su içerim, derin nefes alırım. Telefonu biraz kenara bırakıp bulunduğum ortama odaklanmak bile işe yarıyor. Çünkü zihnimiz ağlarken çoğu zaman geçmiş ve gelecek arasında sıkışır.

Ve en önemlisi: Her şeyi hemen çözmek zorunda değilim. Bazen sadece üzgün olmama izin vermek en sağlıklı teselli. Her acıdan ders çıkarmak zorunda değiliz; bazıları sadece yaşanıp geçer.

Şu an çok üzgünsen, bil ki bu his seni tanımlamaz. Geçecek. Belki yavaş, belki iz bırakarak ama geçecek. Kendine bugün biraz daha nazik davranman yeterli.