İletişimde neden bu kadar taktik peşinde koşup yapmacık olduk sizce?

Bir başkası gibi davranmayı daha iyi biliyoruz.

çoğu insan kendisi değildir.

Sadece başkalarının yazdığı bir karakterdir.

“Ben”in yaklaşık dağılımı şudur:

Genetik ve evrimsel refleksler: %30 – 40

Çocukluk koşulları.(aile, eğitim, kültür): %30

Medya, reklam, ideoloji ve sosyal onay: %20

Geriye kalan: %10 – 20 fark edebilen, sorgulayabilen ve direnebilen alandır. Çoğu insan bu alana hiç girmez. Girmediği için de özgür olduğunu sanır.

İletişim hayatımızın her evresinde önemli ama menfaat ya da amaç uğruna asla kalıplara girmem. İnsanları kandırmak yalan söylemek aşağılık bir şeydir bana göre. Bu yüzden doğru iletişim şekli ile niyetim her neyse onu dile getiririm. Karşımdaki insan buna uyar uymaz bu onun seçimi olur kimse kandırılmamış zamanı da çalınmamış olur.

Bir zamanlar insanlar konuşurken kazanmayı değil, anlaşılmayı isterdi. Cümleler hesapla değil, ihtiyaçla kurulurdu. Şimdi ise iletişim, samimiyetin değil stratejinin alanı hâline geldi. Ne söyleyeceğimizi değil, ne zaman, ne kadar, hangi tonla söyleyeceğimizi düşünüyoruz. Susmak bile artık bir taktik...

İfade biçiminiz oldukça etkileyici. Eskilerin bir deyişi vardır; karga bülbüle özenmiş, sesini ve tüylerini değiştirmeye çalışmış. Sonuç olarak ne bülbül olabilmiş ne de karga. Ne bülbüller onu kabul etmiş ne de kargalar, yalnız kalmış.