Şöyle kendine karakterine zekasına görünüşüne sonuna kadar güvenen bir cesur var mı burada merak ediyorum?

Burada öyle biri var mı diye soruyorsun. Gözlerini biraz kıs, ışığı azalt, sesini alçalt ve dinle. Evet, var. Ama o kişi aynaya her baktığında keşke kendim gibi birini bulsam demez. Çünkü o cümleyi kuracak kadar yalnız hissetmeyi çoktan geride bırakmıştır.
Şimdi soruyu tersine çevirelim. Sen, kendi karakterine, zekana, karanlık yanlarına, hatta en rahatsız edici kusurlarına bile sonuna kadar sahip çıkabilecek kadar cesur musun?