Sıfırdan bir hayata başlama şansın olsaydı, neyi yapmazdın?

Annemi dinlerdim, annemin nasihatleri genellikle doğru çıkıyor ve annemin her dediğine inanmazdım.

Annem bana ''hep geçimli ol, alttan al'' der lakin öyle olunca da haddi aşanlar çok oluyor, yani annemin her doğrusunu doğru kabul etmezdim. Annem genellikle insan ilişkilerinde hatayı hep ben de görür, başkalarının avukatı , bizim de yargıcımız, hep kendimi suçlayarak büyüdüm annemin düşüncelerinden ötürü, kendimi suçlamazdım, şimdi olduğu gibi. Beni kaybetmeyi göze alan kişiyi kaybetmekten korkmazdım, bu hususta annemi dinlemezdim, şimdi olduğu gibi. Eğer bir insan beni o an kaybetmekten korkmayıp haddini iyice aşıyorsa , bana daha da çok çelme takar düşüncesiyle o kişiyle barışmazdım, benden o an vazgeçmiş hep vazgeçsin. Hep hep hep.

Bazı konularda annemi dinlemediğim için pişman oldum, hatta çoğu konuda. Bazı konularda ise dinlediğim için. Bu ikisini ayırırdım sıfırdan başlamak için, aslında hâlâ sıfırdan başlıyor gibiyim, çünkü bu dediklerimi yapıyorum, bir de şu üşengeçlikten kurtulmak istiyorum ya, bazı kararlarımın arkasında durabilmek falan.

İnsan hayatta birçok tecrübe edinir ve tüm tecrübeleri sayesinde kendisini geliştirmeyi başarır, kendisini dönüştürür. İnsanın farkındalık kazandığı bir hayat yaşayarak tecrübe kazanması belki de birçok sıfırdan başlangıca göre çok daha değerlidir ve hataları olmuş olsa bile yanlışlar yapsa bile önemli olan o hataları tekrar yapmamak, en önemlisi yaptığı hatalardan ders almak, tecrübelerini ve hatalarını kabul etmek. Kendisini hatalarıyla kabul etmek insanın en iyi ders alma biçimi olacaktır ve yaptığı hatalara fazla aldırmadan o hatalardan, o yanlışlardan edinmesi gereken dersleri çıkartıp yine kendi yolunda ilerlemek insana katkı sağlar. Pişmanlık ve özellikle geç kalmış bir pişmanlık yerine samimi bir tecrübe puanı ve samimi bir pişmanlık insanı sıfırdan farksız bir başlangıç yapmış gibi yeniler.