Bir insan neden kendi türünü sevmez?

Bir insanın kendi türünü sevmemesi çoğu zaman doğuştan gelen bir duygu değil, zaman içinde biriken deneyimlerin, hayal kırıklıklarının ve öğrenilmiş savunmaların sonucudur. Kişi insanlardan tekrar tekrar zarar gördüğünde, anlaşılmadığını hissettiğinde, iyi niyetinin suistimal edildiğini düşündüğünde zihni genelleme yapmaya başlar ve kendini korumak için “insanlar böyle” diyerek mesafe koyar. Bu tutum çoğu zaman bir üstünlük hissinden değil, derin bir yorgunluktan ve incinmişlikten beslenir. Bazı insanlar çocuklukta yeterince kabul görmedikleri, dışlandıkları ya da değersiz hissettirildikleri için ait olma duygusunu geliştiremez ve yetişkinlikte bu kopukluğu “kendi türümü sevmiyorum” düşüncesiyle ifade eder. İçselleştirilmiş öfke ve değersizlik de bu durumu güçlendirir; kişi kendine karşı sert oldukça, ait olduğu gruba karşı da sertleşir. Medya, toplum ve çevre tarafından sürekli olumsuz insan örneklerine maruz kalmak, kötünün daha görünür olması, iyinin sessiz kalması da algıyı bozar ve insan doğasına dair karamsar bir bakış oluşturur. Bazı kişiler ise yüksek ideallere sahiptir; adalet, empati ve dürüstlük bekler, bu beklentiler karşılanmadığında yaşanan düşüş daha sert olur ve sonuç olarak hayal kırıklığı nefrete ya da soğumaya dönüşebilir. Aslında çoğu zaman insan kendi türünü sevmediğini söylerken, insanlardan değil, yaşadığı deneyimlerin bıraktığı duygudan uzak durmaya çalışıyordur. Bu durum genellikle kalıcı bir nefret değil, geçici bir korunma biçimidir; kişi kendini güvende hissetmeye başladıkça, sağlıklı ilişkiler gördükçe ve bireyleri genellemelerden ayırabildikçe bu mesafe azalır ve insanlara dair bakış daha dengeli bir hâl alır.