Hayatınızdaki en büyük pişmanlık ne, hangi hatanız sizi hâlâ etkiliyor?

Ben daha evden dışarı bile çıkamıyorum üniversiteye gitmek kurslara gitmek sosyalleşmek için yetersizim çocukluğumdan beri aşamadığım şeyler var utangaç çekingen içime kapanık öz güvensiz biriyim hiç açılamadım sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi çok pasif kaldım kendimi hep geri çektim gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim ben de isterdim dışarı çıkmak çalışmak sosyalleşmek arkadaş çevre edinmek hayatın güzelliklerini yaşamak özgürlüğü hissetmek gezmek eğlenmek aşkı tatmak ama maalesef olmadı gençliğim evde ziyan oldu yıllar geçip gitti ama ben hep aynıyım hiç değişemedim hayatımın en güzel yıllar evde tükendi kendimi iyice kapattım hayatın dışında kaldım

Abla demişsin ama ben erkeğim maalesef bazı şeyleri çocukluğumdan beri aşamıyorum kişilik olarak yetersiz eksik kalmış gibiyim hayata karşı güçsüz kaldım senelerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum hayatımı eve kapalı yaşamak zorunda kaldım hâlâ aynıyım çocukken dışarı çıkıyorum okul da vardı ama o dönemlerde de zaten utangaç çekingen içime kapanık sessiz öz güvensiz biriydim yaşım ilerledikçe iyice içime kapandım kendimi dış dünyaya kapattım ve gençliğim hep böyle geçti senelerce eve kapalı yaşamaktan fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden olumsuz etkilendim hayatın içinde toplumda yer edinemedim dış dünyaya yabancı kaldım resmen evde yaşlandım ömrüm evde tükenip gidiyor

Bu halime üzülüyorum memnun değilim ama yaşlandıkça herşeyi kabullenmeye başladım benim kimseden beklentim yok kendim de bunu aşamayacağımın farkındayım çocukluğumdan beri istesemde aşamıyorum yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı zaten gençliğim ziyan oldu gençliğimi hiçbir şey yaşayamadan kaybettim iş hayatım aşk evlilik hayatım sosyal hayatım olmadan yaşlanıyorum ömrüm evde tükeniyor bunu kabullenmiş gibiyim

Ben maalesef spor salonuna gidemem spor salonuna giremem bile bu yaşıma geldim daha herkesin kolayca girdiği ortamların çoğuna gidemedim markete bile zor gidiyorum ben çocukken de aynıydım bazı şeyler bana imkansız geliyor yetersiz gibiyim gerçekten hayatı eksik yaşadım hep geride kaldım kendimi geri çektim çok pasif kaldım insanlardan utanıyorum çekiniyorum ortamlara yabancı kaldım evden dışarı çıkıp dolaşamıyorum yürüyüş bile yapamıyorum gençliğim böyle geçti gitti hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım