Herkes mi yetersiz, neden yalnızsın?

Estağfurullah, insanlara yetersiz demek benim haddime değil. Her insanın mutlaka yetenekli olduğu bir alan vardır, sadece seçtiği alan yanlıştır. Gel gelelim neden yalnızım. Sabahın körü bak. Saat şu an 10:20. Hâlâ sinirliyim. Uzun zamandır arkadaşımı gözlemliyorum. Etrafımdaki her insanı gözlemlerim aslında. Bana karşı davranışlarını tartarım. Ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışırım. İçimde bir şeyler beni dürttü. Hissettim. Sezgilerimi takip ettim. Gerçekten emin olmak için bekledim. Bu arkadaşıma kendimi kötü hissetsem de yardım etmeye çalıştım mesela. Doğruyu yanlışı göstermeye çalıştım. İnsanlar ona kötü gözle bakmasın, dedikodusu yapmasın diye uğraştım, tavsiyeler verdim. Derdini her zaman dinledim. Gel gelelim arkadaşım bana kazık attı 🤪. Sadece derdi olduğunda yazdığı bir arkadaştım. Benimle gülüp eğlenmeye çalıştığı günler olmadı. Sadece çıkarı için yazdı. Beni kötü dedikodu içine çekmeye çalıştı. Burada eskiden fenomen ve moderatör olan bir hanımefendi tekrar hesap açmış fenomen ve moderatör olmak için, bunu söylüyor mesela. Fesatça bir tepki vermemi bekliyordu. Ben vermeyince konuyu değiştirmişti, istediği malzemeyi alamadı çünkü. Yayacaktı "Minnie, senin hakkında böyle dedi." diye. Kim moderatör fenomen olmuş zerre umrumda değil. Arkadaşım, benim duygu hissettiğim adama yürüdü en son. Bunun öncesi de var. Bir şeyler anlatıp duruyordu. Sanki beni soğutmak istiyormuş, aramızı bozmak istiyormuş gibi. Nitekim bu hafta bununla ilgili tartışma yaşadık. Konu onun duygu hissettiğim adama yürümesiydi ama durduk yere onun için saygısız, kadınlara saygısız davranan birisi dedi. Bu arkadaşıma duygu hissettiğim adama yürüdüğü için yorumlardan birisinde demiştim ki "Aynı şeyi ben sana yapsaydım hoşuna gider miydi?". Cevap veremedi. Israrla şaka, yanlış anlaşılma olduğuna dair ikna etmeye çalıştı. Sitede 2 tane soru açtı benimle ilgili. Mağdur edebiyatı yapıyor, kurban rolüne giriyor. Herkes ona destek veriyor. Hiç kimse 2. kişi tarafından olayları dinlemeyerek beni suçluyor. Ben suçsuzum. Bu benim moralimi bozmaz, dimdik ayaktayım. İstediklerini söylesinler. Ben biliyorum ki, bugün beni suçlayanlar ya da yürüdüğünü kabul etmeyen arkadaşım, yarın hepsinin aynı başına geldiğinde hepsi kuduracak. Ben arkadaşlığımı görür görmez kestim, çünkü sevdiği insanı başkasıyla paylaşacak g*vat bir kadın değilim, arkadaşımın bu kazığını da kabul etmem mümkün değil. Bunu affetmek enayilik olur. Gönül isterdi ki, böyle yapmasın. Keşke böyle bir şey yapmasaydı. Gerçekten çok üzüldüm. Lâkin benim de sınırlarım var. Bu kabul edilemez bir şey. İçimi dökmek istedim. Uzun uzun anlattım. Kusura bakmayın.