Herşeyden nefret ettiğiniz o evre neydi?

insanlık ahvâli her dâim yeknesak bir sürûr içinde cereyan etmez zât-ı âlinizin suâl ettiği o yeis ve keder dolu merhale fıtratın bir imtihanı misâllidir rûhun dâr-ı dünyâdan el çektiği her şeye adâvetle nazar kıldığı o vakt-i kerrâhet mâziye bakıldığında aslında bir tekâmül devresidir zirâ kalbin kırıldığı yerden nur sızar derler cihândaki her mevcudâtın mânâsını yitirdiği o demler insana kendi hakikatini ve sabrın ehemmiyetini tâlim eden birer mektep gibidir bu hâlet-i rûhiye geçicidir ve mühim olan o kasâvetli perdelerin ardındaki hikmeti idrâk edebilmektir

Oldu öyle bir evrem. Hayatın tamamen anlamını yitirdiği bir dönemdi. Ne için çalışıyoruz? Ne için çabalıyoruz? Güzel bir işe girdik ama ne için? Birini sevdik ne için? Gün gelip yine mutsuz olup üzülmek için mi? Bütün bu çaba, ilerleme gayreti ne için? Bir gün ölmek için mi? Böyle soruların aklımda dolandığı bir evre oldu. Her şey anlamını yitirmişti o zaman. Yaşamaktan da çalışmaktan da çabalamaktan da nefret ediyordum o zaman. Atlattım tabii ama yine de çok da mantıksız gelmiyor.