Bir kızın masum olduğunu nasıl anlarsınız ? Yani bunu ayırt edebilir misiniz?

Hiç kimse tamamen masum değildir. İnsan dediğin varlık, iyilikle kötülüğün aynı bedende yaşadığı bir çelişkidir. Herkesin içinde bir taraf vardır; bastırdığı, sakladığı, inkâr ettiği bir karanlık… Kimileri buna “nefs” der, kimileri “şeytan”, kimileri de sadece insan doğası. Adı ne olursa olsun, o taraf hep oradadır.
En tehlikelisi de genelde en masum görünenlerdir. Sürekli “ben iyiyim”, “kimseye bir şey yapmadım”, “benim kalbim temiz” diyenler çoğu zaman kendilerini kandırırlar. Çünkü gerçekten iyi olan insan, kendi karanlığını inkâr etmez. Hatasını görür, yanlışıyla yüzleşir, yaptığıyla sorumluluk alır. Masumiyet kusursuzluk değildir; masumiyet, kusurunun farkında olmaktır.
İnsan kötülüğü her zaman bağırarak yapmaz. Bazen susarak yapar, bazen görmezden gelerek, bazen de “ben haklıyım” diyerek. En çok zarar verenler çoğu zaman elini kirletmez; sözleriyle, bakışlarıyla, tavırlarıyla yıpratır. Sonra da aynaya bakıp hâlâ kendini iyi sanır. İşte asıl tehlike burada başlar.
Herkesin içinde bir şeytan vardır ama mesele onun varlığı değil, ona ne kadar söz hakkı verdiğindir. Kimi insan onu tanır, sınır koyar, dizginler. Kimi insan ise onu inkâr eder; “bende yok” der. İnkâr edilen karanlık ise bir gün kontrolsüz şekilde ortaya çıkar. Çünkü bastırılan her şey, zamanı gelince daha sert patlar.
Gerçek iyilik, kötülük yapma ihtimali varken yapmamayı seçmektir. Gücü olduğu hâlde ezmemek, fırsatı varken incitmemek, intikam alabilecekken susabilmektir. Bu seçimleri yapan insan sessizdir, gösterişsizdir, kendini anlatma ihtiyacı duymaz. Çünkü gerçekten iyi olanın kendini savunmaya ihtiyacı yoktur.
Bu yüzden insanları sözlerine göre değil, zor anlarda verdikleri kararlara göre tanımak gerekir. Kim güçlüyken ne yapıyor? Kim haklıyken ne kadar adil kalabiliyor? Kim incindiğinde ne kadar insan kalabiliyor? Asıl karakter orada ortaya çıkar.
Kimse bütünüyle masum değildir ama herkes aynı derecede yüzleşmiş de değildir. İyi insan, hiç kötülük yapmayan değil; kötülüğünü tanıyıp ona teslim olmayandır. Ve çoğu zaman en sessiz olanlar, en az “ben iyiyim” diyenler, en güvenilir olanlardır.

Suçlu kendini çok abartarak anlatır ama masum abartmaz konuyu üste çıkmaz ne olduysa onu anlatır ama suçlu karşı tarafa çamurlar da atar kendi yanlışı anlaşılmasın diye